Rianxeiro en Lagos

33!

2011-12-19T18:51:00.000+01:00

Bo Nadal!

31

2011-10-19T22:50:00.002+01:00

30

2011-09-19T22:30:00.000+01:00

E xa van dous anos e medio con Silvia! VIVA!!!

27!!!

2011-06-19T22:26:00.001+01:00

Quéroche, Silvia!!!

26!

2011-05-19T20:10:00.001+01:00

26!

Chiste cutre

2011-05-17T22:41:00.002+01:00

Pero mola!

25!!!

2011-04-19T20:39:00.000+01:00

Sen rimas!

2 aniños coa Pequena!!!!!!!

2011-03-19T21:20:00.000+01:00

Pois xa leva agunantándome dous aniños!

23!!!!!

2011-02-19T15:36:00.001+01:00

Xa queda menos pos dous aniños...

E xa van tres meses que volvín...

2011-01-06T22:24:00.002+01:00

Ola a todos e feliz aninovo!

Xa van tres meses que volvín de Lagos, e a verdade é que se fixeron curtos. Xa me parece que hai unha eternidade que chegaba ás 15:30 á casa e non tiña lus eléctrica ata ás 18:30, que non tiña que andar a matar mosquitos dos que me contaxiaban a malaria, que había que estar na ducha con coidado de non tragar auga podre, que podo andar polas rúas,...

Nestes tres meses tiven tempo a descansar un chisco, volver a Satec (como se vos extraña, ex-compañeiros) e mudarme para a Turkía galega, onde traballo para chineses e vivo ó lado da fermosa refinería e preto tamén do Ikea, para quen me queira vir visitar.

Agora aínda podo ver con risas a que nos fixo ós tres bolseiros quen fora o noso cociñeiro todo o ano. Resulta que estaba ó cargo da casa mentres nós traballabamos. Tiña que estar na casa ás 7:30 para prepararnos o almorzo, limpaba a louza. Logo ata que voltabamos ás 15:30 debía limpa-la casa, os luns mercaba comida para toda a semana e prepara-lo xantar. O resto do tempo podía dende durmir, usarnos a ducha e calquera cousa da casa ou roubarnos cartos e outras cousas. Sabiamos que fixo de todo iso e máis. Ademais, sacaba un segundo soldo cociñando e limpando para os veciños de arriba, isto con permiso. Traballaba menos e cobraba máis que o empregado medio nixerián no seu posto. O noso cociñeiro descansaba as fins de semana. A muller do chófer, facendo máis ou menos o mesmo, libraba un só día á semana e cobraba a metade.

Bueno, resulta que o cociñeiro non me caía mal, polo que decidín desfacerme do meu vello portátil regalándollo a el. Logo, ó longo do ano, algunha bronca levaba. De vez en cando faltaban máis cartos do normal dos que lle dabamos para mercar, botábaslle unha bronca, ó mes seguinta cadraban as contas, despois volvía ás andadas. Ademais, roubou varias veces cartos dos caixóns dunha compañeira e non limpaba a casa, o que quedaba claro coas teas de araña que había en cada esquina. O máis gracioso é que se indignaba cada vez que lle dicías que non limpaba...

Total, nós marchabamos un mércores e tiñamos con el o acordo de pagarlle o último venres de mes. Como o coiñeiro é de Benín e aproveitaba o día de pago para ir á súa casa (a unhas 2-3 horas en coche de Lagos), decidimos pagarlle o venres e, dado que non ía sacar nada máis de nós salvo o que nos puidese roubar, dicímoslle que non veña nin luns nin martes.

A nosa sorpresa cando mira os cartos, e queda perplexo preguntando:

- E a miña paga extra?

- Que paga extra?

- Tódolos bolseiros me deron sempre paga extra ó marchar.

- Se só curraches para os do ano pasado e para nós.

- Si.

- Mira, non estamos contentos contigo e non hai paga extra.

Total, o home discute algo e marcha case chorando da casa (era o seu método; cada vez que lle botabas unha bronca, porque non limpaba, faltaban cartos ou algo, púñase enfurruñado coma se fose chorar, coma min cada era pequeno).

Nese intre nós pensabamos: asunto rematado! Que erro! O martes, mándanos unha mensaxe ó móbil solicitando a paga extra. Nin caso, xa cansará.

O bo foi que se lle deu por aparecer na Oficina a reclamárnolos cartos. O último día de traballo, saímos hora e media despois do que nos correspondía por tratar de deixar ben as cousas, e aí vén o cociñeiro con cara de tolo a reclamar:

- Teño dereito a reclama-lo que é meu.

- E nós a non darcho.

- É a vosa última palabra?

- Sí.

- Xa veremos.

En fin, coa ameaza metémonos no coche, tentamos saír pola porta, e o cociñeiro, como en Tiananmen, ponse diante do coche curtándonos o paso. Chamamós ó policía nixerián que temos na embaixada para que o aparte. Colle o home, que estaba nunha silla cun radio pegado á orella, levéntase sen move-lo radio da orella, e comeza a falar co cociñeiro. Estao botando? Non. Está tentando convencelo para que marche? Máis ou menos. Estábao convencendo para que non a montase na embaixada. Que xa que nós non viviamos alí, que non debía reclamarnos alí senón na nosa casa.

O mellor, que o convenceu e alí nos apareceu na casa. Na porta da casa, para sermos máis exactos, bloqueándonos de novo o paso. A miña compañeira Sara cansou, apartouno, el quixo pegarlle, os de seguridade apartárono entón, e alí quedou fóra para non volvernos a ver máis dende entón.

Non foi unha mala historia para despedir un ano en Nixeria...Anque agora a ver se teño un pouco de tranquilidade pola casa.

Seguirei contando historietas por aquí, anque cada vez terán menos que ver con Nixeria.

Vou lava-los dentes. E con auga do grifo!

Saúdos.

Miña nai, canto tempo!!!

2010-11-27T18:53:00.001+01:00

Bueno, trala volta nixeriá, xa perdín o costume de escribir aquí cousiñas.

Tiven a sorte de volver a traballar cos meus antigos compañeiros en Satec, e agora tiven a sorte de atopar un chollo inte(resante na Coruña, para desplegar instalacións de telecomunicacións para Huawei. A verdade é que parece que será un chollo que me comerá bastante tempo, pero temén semella que vai ser interesante.

Xa teño un pisiño en Meicende, Arteixo, pegado á refinería da Coruña. Fotos en breve (cando remate de limpalo e deixalo xeitosiño), prometido, así coma as historias finais de Lagos, incluída a protesta do meu ex-cociñeiro cando non estaba de acordo co seu finiquito. Que gran final ó ano nixerián!!!

En fin, a ver si consigo retomar isto un pouco e contar unhas pouquiñas historias. Ata esqucín felicitarme polos 20 mesiños coa Pequena, que me segue aguantando. Para celebralo, pois hoxe imos ver Harry Potter, agardo que sirva.

Deica.

19!!

2010-10-19T19:08:00.000+01:00

Ala, a celebralo xuntiños!

NA CASIÑA!!

2010-10-05T22:03:00.002+01:00

Pois iso, xa rematou o ano en Nixeria, con sorpresa final por parte de Luc (que xa contarei).

Dende o xoves pasado pola tarde estou na casiña. Xa contarei como foron os últimos días polas terras africanas.

Vémonos en breve!

Último finde en Nixeria

2010-09-26T13:22:00.002+01:00

Ola!

Mima, que noitiña! Resulta que fomos de despedida o Shrine, templo musical de Lagos e da música afrobeat. Concerto de Seun Kuti, como tódolos últimos sábados de cada mes.

A coña é cando queremos marchar, cara ás 2 da mañá, e temos unha roda pinchada. Aínda mellor, a de reposto está baixa. Este é o momento de aclarar que o Shrine está en Burgos. Se ves Lagos coma un rectángulo, nós vivimos en Victoria Island, esquina inferior dereita. O Shrine e o aeroporto están en Ikeja, esquina superior dereita. Sen tráfico, uns 40 minutos.

Así que estamos no quinto pino sen posibilidades de move-lo coche. Pois buscamos a alguén para que inche a de reposto e xa está. Problema, o coche non aguantou con ela nin cincocentos metros. E cando pinchou a roda de resposto estabamos nunha rúa escura e sen ninguén, así que tres opcións básicas:

1. Deixar o coche alí e saír. Probablemente nolo roubasen ou desmontasen.

2. Quedar eu no coche e que fose Stevie arromba-la roda. Probablemente me roubasen a min e roubasen o coche.

3. Reventar a roda de reposto volvendo ó Shrine.

Eliximos a opción 3. Volvemos ó Shrine e soubemos de alguén que arrombaba rodas na rúa as 24 horas, e preto de onde estabamos. Achegounos un amigo de Mike, que case se mata antes nun sumidoiro de medio metro, e arrombamos a roda.

Consecuencia, as 4 da mañá na casa e sen roda de reposto. A mercar outra o luns!

En 4 días na casiña...

18!!

2010-09-19T18:36:00.000+01:00

Ou o que é o mesmo, ano e medio!

Guadalupe 2010

2010-09-17T19:46:00.004+01:00

Pois nada, en Nixeria non se celebra a Guadalupe, a mellor festa do mundo. Nin en Lagos nin en Kano. Non cantan a rianxeira ás 2:00 desta madrugada:

nin teñen peñas para pasalo ben cos amigos. Aquí deixo as últimas.

2004

2005

2006

2007

2008

e 2009

Pois nada, faltará a de 2010. A cantar todos!

A Virxe de Guadalupe cando vai pol ribeira,

descalciña pola area parece unha rianxeira,

Ondiñas veñen, ondiñas veñen, ondiñas veñen e van,

Non te embarques rianxeira, que te vas a marear.

A virxe de Guadalupe cando veu para Rianxo,

a barquiña que a trouxo era de pau de laranxo.

Ondiñas veñen, ondiñas veñen, ondiñas veñen e van,

Non te embarques rianxeira, que te vas a marear.

Uns vídeos do desfile en Kano

2010-09-16T20:35:00.001+01:00

Kano

2010-09-14T20:58:00.007+01:00

Ola!

Resulta que a metade norte de Nixeria é maioritariamente musulmana. Ademais, disque é unha terra completamente diferente a Lagos. Aproveitando o fin do Ramadán, que había algún festival e que iría máis xente, houbo que pagar o avión para poder ir a Kano (http://en.wikipedia.org/wiki/Kano), cidade máis grande do norte de Nixeria. Nesas datas celebrarían unha serie de festividades para conmemora-los días máis sagrados do ano musulmán.

Antes de comezar, unha mostra de como se almorza en Nixeria un sábado ás 10:30 da mañá un día con choiva, no que case non entra lus polas fiestras e non temos lus eléctrica ata ás 11:30...

En fin, 5 da mañá do xoves día 9 en pé, traxeto ó aeroporto de Lagos e voo para Kano. Primeira sorpresa, o voo fai escala en Abuja. Aquí vese que é costume. Compras un voo a Kano e, despois de collelo, entéraste de que ten unha escala na que botas unha hora metido no avión ata que volve despegar. En fin, peor foi a que lle fixeron a Sara cando foi a Dakar, con paradas en Freetown e Banjul.

Pois tralos voos, ó hotel. Un hotel moi bo en Kano. Primeiro, en Kano habitan os hausa, tribo que habita no norte de Nixeria. Son bastante máis duros na negociación que a xente de Lagos pero son igualmente timadores no sentido de que tentan venderche algo o máis caro posible, e logo baixas o prezo á metade, anque tamén é certo que os hai hontados. Por primeira vez en Nixeria, vin un camareiro ó que case lle teño que meter a propina no peto para que a leve.

O hotel moi majo, habitación grande, piscina, sauna e ximnasio. Agora ben, Nixeria é Nixeria. Resulta que o tipo que tiña a chave da sauna e do hotel estaba de vacacións e non tiñan máis chaves...pero a piscina estaba chula.

Ó día seguinte, visita para ve-lo fin oficial do Ramadán e a celebración onde a poboación rende homenaxe ó Emir de Kano, que se atopa cómodo debaixo do parasol, anque, a verdade, cos 84 anos que disque ten non é que estea para aguantar el moito.

Logo, visita a outra das poucas cousas que se poden ver en Kano, os pozos de tinguido. Pozos nos que tinguen teas empregando tintes naturais. Hai varios, algúns tapados, outros nos que se traballa e, a maioría, empregados como contedores de lixo, sen reciclaxe, claro.

Para rematar o venres, visita a un alpendre dende o que se pode ver toda a cidade de Kano, onde os raparigos xa non respectan ós maiores.

O sábado día grande das celebracións, desfile de cabalos na honra do emir. Saen a pasear por Kano, xúntanse neste punto e todos mostran a súa servidume ó emir.

O domingo, volta para Lagos. A impresión xeral de Kano non foi mala, sempre está ben saír de Lagos unha fin de semana. Sen embargo, Kano é unha cidade digna de ver en dous días, máis non. Ten un problema, ten máis lixo amoreado nas rúas ca Lagos. En case toda cidade nixeriá (sálvase Calabar) hai moito lixo nas rúas, en case calquera cidade mulmana hai moito lixo e pó nas rúas, Kano é nixeriá e musulmana, co cal ten o dobre de lixo amoreado nas rúas e moito pó. Ademais, aplican a lei musulmana, alias sharia, co cal hai lugares contadiños onde venden alcohol, entre outras moitas atrocidades peores que poden facer.

En resumo, gran viaxe a Kano pero estráñouse unha cousiña, que xa comezou a GUADALUPE, a mellor festa do mundo, que se celebra en Rianxo, por suposto, e na que este ano non me podo emborrachar coma o pasado (verdade, Peque?). En fin, un estado e unha caidade máis visitados en Nixeria.

Ata a seguinte!

Primeira visita en Lagos

2010-09-07T17:46:00.005+01:00

Pois resulta que, como me quere moito, a Pequena tivo que vir a Lagos comigo. 12 días ía alegra-la miña estadía en Nixeria.

Primeiro, a viaxe. Comezou ben, en Barajas cruzámonos coa selecciónde fútbol campiona do mundo, que volvía dende México, e rematou mal, cinco horas ata Lagos co cheiro de pés do nixerián de atrás (encántalles descalzarse no avión).

Chegamos a Lagos o xoves e o sábado concertiño de Seun Kuti.

Aquí Silvia con Eduardo (estráñaseche por aquí, shark!) e Mike.

E logo visitas por Lagos: Lekki Market, Museo Nacional (primeira vez que ía e mellor do que pensaba), praia de Tarkwa e pouco máis. O resto do tempo entre a piscina, o ximnasio, o traballo e o sono, que en vacacións tamén se pode durmir.

O mellor, o finde, coa visita a Benín, que é algo un pouco máis decente.

Hotel el Dorado, onde estivemos durmindo o venres en Cotonou,

Ganvié, a Venecia africana:

Museo de Ouidah:

Templo das pitóns de Ouidah:

Porta do non retorno:

Casa do Papa, resort turístico bonito para tomarlle unha pero caro para durmir:

E o Albergue da diáspora, igualmente lugar agradable e máis barato para durmir, nunha casiña como esta por 40€:

Piscina de auga salgada:

E langostas a 15€

En fin, Silvia volveu dunha peza á casiña e conseguiu que o pasase mellor que nunca neste curruncho africano no que estou. GRAZAS PEQUENIÑA, QUÉROCHE! (anque me censures fotos)

Ata a seguinte!

Malaria

2010-09-03T18:42:00.002+01:00

O pasado 29 xullo ía volver á casa. Voo de Iberia que saía de Lagos ás 21:00 para aterrar en Madrid ás 03:00. Do 8 ó 22 de xullo estiveron aquí Julio e Rubén, dous compañeiros de chollo de Madrid que viñeron para actualiza-la plataforma informática da oficina.

O luns 19 de xullo, con case todo rematado, tocou ir ó partido dos luns. Estivemos xogando case tres horas e rematei o partido moi canso. Por isto, cando ó día seguinte, cara a 13:00, comezou a doerme a cabeza non pensei que fose outra cousa máis que a falta dunha pequena soneca.

Comezo a atoparme un pouco peor, creo que teño algo de febre, pero malo será. Anque claro, en Nixeria, unha das zonas onde máis xente mata a malaria cada ano, pois non está de máis preocuparse, tendo en conta que é unha enfermidade chunga que mata máis de un millón de persoas cada ano (http://gl.wikipedia.org/wiki/Malaria).

O conto é que chego á casa, e xa estou sen fame, cousa bastante rara cando, como tódolos días de traballo levaba unhas sete horas sen comer. Total, atopándome mal, vou durmir un chisco, a ver se iso me espabila máis. Nese momento teño una das sensacións máis típicas da malaria pero bastante estraña. Notas que ardes por dentro pola febre pero comezas a ter frío. Consecuencia, a botar a soneca a 30º con pixama longo.

Ó espertar as sensacións non eran mellores. Seguía coa dor de cabeza e coa febre. Nese momento xa comezas a desexar ter malaria, algo perfectamente tratable en Nixeria. Porque como sexa algo que requira unha operación sinxela, como a apendicite, cago pola pata abaixo. Como mostra do nivel médico de Nixeria, convídovos a le-la seguinte ligazón:

http://allafrica.com/stories/201009020569.html

Explica que onte mesmo produciose o primeiro transplante exitoso de cadríl en Nixeria. Vamos, que confianza non me dá moita.

Total, rápido co chófer a unha clínica a que me fagan a proba da malaria. Chegamos a unha clínica de Lagos onde che dan os resultados das probas en cinco minutiños (hai hospitais que tardan un día) e a doutura hindú que me atendeu amablemente confírmame que teño malaria. Total, durante catro días a chutes de pastillas, chegando a tomar dezaoito pastillas nun día e coma novo.

As miñas pastillas antimaláricas: (as outras eran paracetamol e outra para o estómago). Total pola consulta e as pastillas, 25000 nairas (135€). A coña, que pastilals que salvarían centos de vidas ó ano custan a un nixerián, que viven cunha media de 2€ ó día, uns 12€...

Por sorte non me volvín atopar mal. Contan que o importante da malaria é collela canto antes. Eu estiven perfectamente ben os días seguintes, ata fun a traballar (era iso ou quedar sete horas na casa sen lus). O único problema que notei foi que me atopei máis canso do normal ó cargar unhas caixas na Ofi.

En fin, trala malaria a seguir traballando, outra proba o luns 26 para confirmar que xa eliminara por completo a infección. O 29 á casiña, o 5 a París, o 12 de volta a Lagos con Silvia e o 29 de setembro de volta definitiva á casiña. Mentre tanto, temos a neveira así de fermosa:

Que bonitiñas as 1906 e as Estrellas! Do resto, hai cervexas nixeriás (Harp (boa), Star (normal) e Gulder (para casos de necesidade)), beninesa (Castel, boa), Guinness, Smirnoff Ice, chocolate Milka, vamos que nos coidamos ben!!

Saúdos!!

Paris coa Pequena

2010-08-29T13:47:00.002+01:00

Como non todo ía ser África, tocaba facer unha visitiña con Silvia á cidade do amor: Paris. E alóá estivemos do 5 ó 10 de agosto. Hoteliño preto da Torre Eiffel e paseos por Paris. A sorpresa foi que África non se botaba tanto de menos, pois en Paris semella que tamén hai un bo número de africáns.

En fin, uns paseos por Notre-Dame, Versalles, Montmatre, e o 12 tocaría volver a Lagos, e Silvia comigo, pero iso xa será outra historia...

Ata a seguinte!

Volta á normalidade (de momento)

2010-08-25T19:28:00.002+01:00

Ola!

Tiña o blog un pouco abandonado a verdade. Precisaba dunhas vacacionciñas e da compaña da Pequena e a verdade é que o último mes non tivo mal.

Primeiro, unha de traballo, o 29 de xullo collía un voo á casa. O martes 20 de xullo dinme que teño malaria...cojonudo; o día 26 de xullo reventa un dos servidores da Ofi. Vamos, que tiña un dos mellores momentos para marchar un tempiño de vacacións.

Pero como tocaban, o 29 de xullo rumbo á casa, o 30 dous intentos de despegue no voo Madrid-Santiago e, por fin, casiña, Pequena, afillado e resto da familia e amigos.

Visita con Silvia a Paris entre o 5 e o 10, e logo volta a Lagos. E felicitade a Silvia, veu 12 días a Lagos cmigo, os mellores do ano aquí para min.

En fin, xa contarei con máis detalle en breve.

Deica.

17!

2010-08-19T20:03:00.001+01:00

Pois iso, 17!

E por fin o celebro coa Pequena, que anda de visita por Lagos. Desculpade por non escribir neste último mes, pero as vacacións e a vagancia é o que teñen.

Saúdos.

16!

2010-07-19T10:40:00.000+01:00

16!

Badagri

2010-07-18T19:31:00.005+01:00

Ola!

Esta última semana estiven a traballar un chisco. Resulta que viñeron dous compañeiros da división informática, dende Madrid, para actualiza-los equipamentos informáticos da Ofi. Estes dous compañeiros son Julio e Rubén. Chegaron a Lagos o día 8 e estarán por aquí ata o 22. Así que, tendo novos compañeiros de viaxe, tocaba dar un novo paseo, ata Badagri, outro povo que se atopa preto de Lagos.

View Larger Map

Que hai en Badagri? Pois, antigamente, foi un dos maiores portos de venda de escravos en África. Badagri, xunto con Ouidah, en Benín, e outro porto en Senegal, foron os maiores centros de trata de escravos neste continente.

Pois para Badagri saimos, cara as 9:30 da mañá. Comezamos como sempre por aquí, tráfico. O bo, que de vez en cando ves no medio do tráfico cousas como esta, camións que caen a cachos pero que teñen unha perfecta porta de madeira.

Chegamos a Badagri, e aquí que leria hai? Pois unha casiña pequena dunha habitación onde teñen un par de cadeas e uns debuxos. O gracioso, os tres guías, que nos cobraban só ós brancos (estaban Stevie e Mike connosco) por levarnos a tódolos sitios, e nós que non queriamos:

- Ides á antiga praza onde estaba o mercado de escravos!

- Pero queda algo dese mercado?

- Sí unha tarima onde vendían...

- Vamos, que me vas dicir que un muro derruído de calquera casa é a maior reliquia de por aquí.

- ...

Total, vímo-lo museo e escapamos deses guías. Basicamente, contáronnos como os branquiños chegamos a África e pagando catro pesos ós reis locais convencémolos para que nos vendesen á xente do povo como escravos. Á saída do museo, pelexa de cabuxas (en recordo dunha cabuxiña).

Tras iso, visita ó punto de non retorno. Travesía de cinco minutos en barco para cruza-la lagoa e e un paseíño duns quince minutos (iso dicían) ata o punto de non retorno. No camiño atopariamo-lo pozo do que facían beber ós escravos para volvelos obedientes. Problema, estamos na época de choivas en Nixeria e o xoves e o venres chovera un pouco, polo que medio camiño asolgado. Aquí nos vedes abríndonos paso no medio da xungla.

E aquí co famoso pozo.

Así seguimos o camiño que percorrían hai centos de anos os escravos aquí. A verdade, é que vin unha das mellores paraxes en Nixeria nos meus dez meses aquí.

Total, chegamos ó punto de non retorno ou do destino descoñecido, chamado así por dous motivos. O primeiro, que cando os escravos saían de aquí sabían que nunca ían volver a África. O segundo, porque cando saían de aquí, os escravos, non coñecían cal sería o seu destino.

E aquí a porta que simboliza o punto de non retorno. A verdade, a viaxe por aquí, como xa dixen, do mellor que fixen en Nixeria. A mágoa, como sempre neste pais, algo pasa que jode o que está ben. Resulta que Badagri é un dos lugares, en principio, turísticos de Nixeria. Pois ben, non só é que descoiden a porta de non retorno, senón que a teñen nunha praia preciosa que dá ó océano atlántico e téñena toda chea de lixo e merda.

Ademais, na imaxe da porta, podedes ver que lle falta un cacho metálico, que sabe deus onde foi parar. A mágoa é que hai unha grande diferenza con Ouidah, en Benín, Alí, estaba a porta que simbolizaba o punto de non retorno coidada e nun entorno natural limpo, aquí está todo que parece que cae e che de lixo. Por algo dicían que Benín era o paraíso comparado con Nixeria.

O océano Atlántico, chegando con forza, e pouco máis quedaba que volver ó povo.

Outra das atraccións turísticas de Badagri era esta casiña, que parece ser que data do ano 1843 e é a construción con dous andares máis antiga de Nixeria. En fin, non puidemos entrar porque estaba pechada, a pesar de que cha vendían como un dos principais activos turísticos da zona.

Total, a repór forzas nun bar local e á praia de Badagri, onde os nixeriáns nos volveron dar mostra dunha grande hospitalidade cos estranxeiros, negros entran gratis e brancos pagamos.

Ata a seguinte!

Aniversario da Pequena!!!

2010-07-16T19:15:00.003+01:00

Pois iso, a Pequeniña está hoxe de aniversario! Parabéns!!

Choivas en Lagos (oitava parte)

2010-07-10T19:52:00.002+01:00

Ola a tod@s!

Por Lagos seguimos na época de choivas e diexo unhas pequenas mostras de como rematan algunhas rúas da cidade tras unha intensa choiva. Esta é unha cidade que, tras 9 meses, nunca deixa de sorprender!

En fin, a ver se o polbo alemán acerta outra vez!

Outra "praia" máis por Lagos

2010-07-04T19:38:00.006+01:00

Ola a todos!

Tras máis dun mes, por fin a época de choivas nos obsequia cun domingo xeitoso co que ir á praia. A verdade é que a esta praia xa foramos unhas poucas veces, só que aínda non tivera as ganas de escribir un pouco dela.

Lagos éche unha cidade ben grande. Se a consideras coma un rectángulo, o aeroporto, por exemplo, estaría preto da esquina superior esquerda, mentres que as zonas polas que transitamos o 95% do tempo que estamos aquí serían dúas illas situadas na esquina inferior dereita: Lagos Island + Ikoyi e Victoria Island. Lagos e Island e Ikoyi son da mesma illa, só que Lagos Island sería a parte de negocios e Ikoyi a parte residencial da illa (é a parte onde as vivendas son máis caras en Lagos). Victoria Island tanto é residencial coma de negocios.

O caso é que, como quedan sen sitio nas zonas pijiles da cidade, están tentando ampliar Victoria Island gañando terreo ó mar pola parte de Bar Beach. Déixovos un mapiña cutre co que pretenden ampliar. O puntiño azul que se ve no mapa é a Oficina onde traballamos aquí. O puntiño verde é a nosa casiña. E o amago de rectángulo en trazo discontinuo vermello é o cacho que tentan gañarlle ó mar, proxecto coñecido como Eko Atlantic City (máis información en: http://www.ekoatlantic.com/).

O bonito do asunto é que para rechear todo isto fixeron un dique moi xeitoso e están enchendo todo de area, co cal quedoulles unha praia tamén moi xeitosa. Unha praia a continuación de outra (Bar Beach), na que, ás diferenza de Tarkwa e outras, non hai nixeriáns que che veñen pedir cartos por seres branco nin nada semellante. Estamos tranquiliños é ó noso aire. Ademais, a praia está limpa, xa que non hai nixeriáns. Aclaro, aquí teñen a manía de tirar todo ó chan. Vas camiñando por Tarkwa esquivando bolsas de plástico, botellas, e todo canto pode haber. Aquí nada de nada.

Detrás do dique que se ve á dereita está a praia de Tarkwa. Ninguén molestando nin nada de lixo.

Nesta foto deixo mostra das tubaxes que empregan para as obras e unhas vistas dos edificios de Lagos Island, por detrás.

Aquí vistas de Victoria Island.

Máis imaxes de Victoria Island. Con Bar Beach ó fondo.

E se a Tarkwa Beach iamos en barco, como imos a esta praia? Pois collemos o noso maquinón de coche, Nissan Pathfinder, e ata a mesma praia imos. Deixamos aí as cousiñas mentres nos bañamos ou xantamos. Que chove, ó coche e en dez minutos na casa. Aquí vos deixo imaxe do cochazo.

O único problema desta praia é que, se fai moito sol, non tes onde agocharche e a queimadura é segura. E se queres mercar algún souvenir non te-los centos de vendedores de Tarkwa Beach. Pero estase de puta madre.

En fin, queda menos para volver un pouco xunto á Pequeniña querida. Ata, por primeira vez na historia, darame tempo de ver a España nas semifinais dun mundial. A ver que ocorre!

Apertas!

Que fermoso é Lagos cando chove!!

2010-06-26T12:57:00.009+01:00

O clima en Lagos é bastante peculiar. Fai bastante calor todo o ano e hai dúas grandes estacións, seca e de choivas. Agora mesmo toca a época de choivas. Ten estado un día enteiro a chover, a veces cae un chaparrón criminal tres horiñas e logo para.

O gran problema das choivas é que se atasca a cidade. Algunhas rúas asoláganse completamente e o tráfico soe ser bastante peor do normal. Onte estivo chovendo moi forte pola mañá e bastante continuado o resto do día, polo que as rúas quedaron no estado no que se ve nos vídeos e nas fotos. Os vídeos son da volta á casa dende a Ofi, onde non pillamos demasiado tráfico. As fotos á tarde, cando saímos ve-lo Chile-España e tardamos dúas horas en facer un traxecto que sería de 30 minutos con tráfico normal.

Que semellantes deben ser Lagos e Venecia!

O dito, rúas asolagadas.

Cabuxas sufrindo.

Isto é todo por hoxe. Martes, bonito partido, se palma España sempre quedará Portugal. Deica.

Cousas de Lagos II

2010-06-20T19:00:00.005+01:00

Ola!

Por Lagos seguimos. Novo mundial de fútbol que se comeza como rematou o anterior, perdendo, anque a ver se este remata mellor. Logo, polo visot ata agora, demasiado medo a perder e poucas ganas de xogar. E moitas vuvuzelas! Mira que lles mola montar bulla ós africáns.

A verdade é que están bastante contentos porque é a primeira vez que lles deixan organizar algo de verdadeiro nivel e mostrarse ó mundo. Publicítano coma un gran acontecemento africano, no que toda, toda África debe estar unida para dar boa imaxe ó mundo. O curioso, no anuncio que o publicita saen xogadores de Ghana, Nixeria, Camerún, Sudáfrica e Costa de Marfil...e ninguén de Arxelia. Sinceramente, falas con xente de aquí e dinche que do Sahara para arriba non é África, e a pouca xente coa que falei de aló diche exactamente o mesmo.

En fin, xa contarei máis histoiras do mundial de fútbol. Este post é para completar un pequeno percorrido polas rúas de Lagos. Volvo pó-lo vídeo do outro día, máis longo e con son. Xa vou mellorando na edición de vídeos.

O dito, parte 1:

parte 2:

e parte 3:

Ata a seguinte!

15!!!!!

2010-06-19T17:52:00.000+01:00

15!!!!!

Cousas de Lagos I

2010-06-11T16:46:00.002+01:00

Déixovos un fermoso vídeo de Lagos. Vídeo gravado no coche no marabilloso camiño da oficina á casa. A falta de son e a calidade corresponde ós marabillosos medios nixeriáns.

Despedida Chino e Gabi

2010-05-30T20:20:00.002+01:00

Ola a tod@s!

Temos dous amigos do grupo, Chino e Gabi, que nos deixan esta semana. Abandonan Lagos e regresan a Chile tras botar ano e medio polas terras nixeriás. Así que había que tentar despedilos con orixinalidade...

A ideóloga foi Sole, muller de Roberto, tamén chilenos e veciños nosos. Iríamos de cea e borracheira a un sitio, vestidos como nixeríans, nun autobús nixerián e tentando sorprendelos.

Polo tanto, a noite comezaba na nosa casa, con todos listos para a ocasión e Chino e Gabi, os que teñen vendados os ollos, dispostos para recibi-la sorpresa do seu primeiro paseo nun autobús nixerián.

E velaí o fermoso autobús. Chamado danfo. Os asentos, de madeira, o cal combinado cos marabillosos baches que podes atipar nas "rúas" de Lagos non é cómodo.

Nós aínda fomos ben, uns tres con algo deespazo nos bancos de madeira. O incrible é cando ves estes vehículos polas mañás con cinco persoas sentadas apretadas en cada banco. Así poden chegar a ir durante varias horas, sen aire e, claro, se o que está máis lonxe da porta quere baixar, toda a ringleira para fóra e de volta para dentro.

O caso é que o marabilloso danfo deixounos no lugar da festa, onde comemos e bebemos a esgalla e despedimos adous bos amigos como merecían.

Ata houbo tempo para facer o idiota con Stevie, o chófer.

E descansar un chisco a borrachiera.

Se alguén quere o traxe nixerián, que avise. Por 20€ lévollo. Dá calor.

Ata a seguinte!

Excursión polas terras nixeriás

2010-05-22T19:22:00.006+01:00

Ola a tod@s! Tras quedar sen concerto de Metallica, ó que si foi parte da miña familia, tocaba saír de excursión por Nixeria. Os lugares elixidos, Ijebu-Ode, cidade do estado de Ogun (un dos 36 estados que compoñen Nixeria, como as autonomías en versión nixeriá). Ademais fomos ata Epe, que se ve no mapiña, onde se supón que había un mercado de animais.

View Larger Map

Así que aló marchamos, ás 9:30 da mañá, cunha hora de retraso porque ás 8 estaba caendo unha tronada guapa. O grupo: Conchi, Sara, Cristian, Mike, Stevie e mais eu.

E nesto unha das maiores sorpresas que levei en Nixeria, un equipo cilcista!!!! En Nixeria!!! Onde non se respecta un carallo a ninguén. Daban ganas de ter aquí a miña Orbea-Euskaltel para pedalar un pouco. O problema é que seguro que me reventan rápido.

Logo, seguimos comprobando que Nixeria ten paixases fermosas:

Seguimos camiño de Ijebu-Ode. Preto de alí, supúñase que había un muro antiquísimo no medio da selva, desuberto no 1994, que indica que a reina de Sheeba puido ser nixeriá (http://www.hartford-hwp.com/archives/30/143.html). A verdade é que demos un paseo bonito pola xungla, porque había que baixar un pouco por camiños perigosos para ve-lo muro. O muro en sí pouco tiña. Fomos, tamén, por unha ruta de comercio que en realidade era unha corredoira no medio da selva. Non obstante, os que a cruzaban, normalmente deixaban pagos en tributo dos deuses.

Aquí estou no duro camiño da selva:

Un pouco máis de selva:

E aquí os pagos que os locais deixaban na honra dos deuses.

Logo, foto cons guías e encargados do lugar.

A continuación, seguímo-la rota cara Ijebu-Ode. Típica cidade nixeriá famosa por ter un dos reis (Oba) máis ricos de Nixeria. A diferenza con outras cidades, como Ibadan ou Oshogbo, está en que había esculturas, máis bonitas ou máis feas, que tentaban enbelece-la cidade, como por exemplo a moto da foto.

Como había fame, paramos a comer algo. E atopamos un sitio no que puidemos comer sen picante. Normalmente, fóra de Lagos, é complexo atopar sitios onde sirvan comida que non sexa a típica nixeriá (suya, amala, polo ou arroz, todo con picante). Leváronnos a un sitio xeitoso onde puidemos comer sen picante ningún.

Por último, Ijebu-Ode deixoume a sorpresa de ve-lo meu primeiro Ferrari en Nixeria.

Para remata-lo día, antes da volta á casa, visita a Epe, onde se supuña que había un gran mercado de animais. O mercado foi pouca cousa, era pequeno, e xa chegamos de mala hostia porque en Epe quixemos sacar unha foto da paisaxe e, por ver a catro brancos fóra dun coche, alí veu un nixerián pedindo cartos por SACAR UNHA FOTO Á SÚA PAISAXE!!!! Realmente dicía que era a súa área. Ó principio pasabas desta xente, que che vén pedir cartos por ser branco, agora xa tocan os collóns e xa os mandas á merda.

No mercado, máis do mesmo. Muller que se acopla e nos segue ata que lle deamos cartos sen que ninguén lle pide nada. Tentan collerche as bolsas (merquei tea para un traxe nixerián) e logo pídenche cartos por acompañarche anque non fixesen nada. O dito, xa cansan.

O mercado en sí era normal. Non era para nada moi grande e a diferenza con outros mercados nos que estiven en Nixeria é que vendían, sobre todo, peixes.

Iso sí, o mercado tiña boas vistas.

O famoso "cat fish" nixerián

E antílopes en pequecho dos que Stevie mercou un para leva-la carne.

E nada, volta para a casa e a descansar.

Gran día fóra da casa paseando por Nixeria.

Ata a seguinte!

14!

2010-05-19T11:03:00.001+01:00

Pois iso, 14 meses coa Pequena!

Xa se me ocorrerá o xeito de celebralo mentres as cabronas de miñas irmás, meu cuñado e Lola están a ver a Metallica en Lisboa...

van 28

2010-05-16T21:49:00.003+01:00

Tras festansa no piso para os 23, 24 e 25

Cea no Brasil para os 26

e tamén para os 27
cunhas copiñas despois por Vigo

Tocaba celebra-los 28 en Lagos, sen estridencias, con humildade, que o corpo xa non está para aguantar demasiado...

Así que comezou a noite con fotos con Stevie, Conchi e Sara.

E logo veu a festa sorpresa cos amigos. Viñeron Roberto e Sole, os grandes veciños do piso de arriba, Gabi e Chino, ós que se vai estrañar cando marchen e0 Rodrigo. Todos chilenos (un gran clan). Primeiro, cortando a tarta coa axuda de Rodrigo.

Logo a noite rematou tranquila, entre piques de Wii (joder, que friki!) e algúns cubatas. As opcións eran gastar un pastizal saíndo por Lagos ou rematar de celebralo ó día seguinte na praia. E eliximos a segunda.

En Tarkwa nos xuntamos uns cantos...

Con comida e bebida, coma sempre.

Un bo día de aniversario que rematou coa carreira nas lanchas nas que volvemos dende Tarkwa. Ata hai un mes, iamos á praia cos de Wasco, uns tipos que che mandaban en patera por 1.000 nairas e que, para volver, non puñan orde no bote. É dicir, mandaban un bote a recollerche á praia, ti levabas agardando o bote media hora e, como estes pasaban de todo, a pegarte para subir cos que chegaran hai dous minutos. Así que que lles dean, pagamos 500 nairas máis e imos con Fiki nas lanchiñas de abaixo. Creo que o cambio foi a mellor.

En fin, un gran aniversario, non comparable ós do Brasil (como non son comparables Lagos e Vigo) e moitas ganas de ver a moita xente á que estrañei no cumple. Unha aperta a todos e un bicazo á Pequena Bonita, que vai vir visitarme a Nixeria!

Ala, tamos sen lus!

2010-05-07T20:29:00.002+01:00

Pois iso,

Imos face-la compra hoxe, 7 de maio e volvemos á casa felices e...todo escuro!!!!!!!

Vén falar connosco o dono do compound, que acaba de reventar o transformador, e teñen que agardar para pór o xerador de novo. Así que todo a escuras ás 20:30.

Pois nada, xusto agora parece que o amañaron e acenderon o xerador, canto aguantara? contareino na próxima entrega.

Fágase a lus!

Festansa na piscina

2010-05-04T19:39:00.005+01:00

Como nos aburrimos un pouco por estes lares, había que buscar algo co que entreternos, por exemplo, un venres pola noite. Xa que temos unha pisciniña xeitosa e ganas de liala parda, pois nada, decidimos facer unha festiña na nosa piscina un venres pola noite.

Nesto apareceu o problema. Digamos que a piscina pode usarse en xeral. Un 10% das veces estará limpa como o estaría unha de Galiza, auga clara, dende un lado da piscina ve-lo fondo do outro. Un 65% das veces está limpa pero sucia.m Máis ben turbia. Vamos, que custa bastante máis ve-lo fondo, si se ve. E logo te-lo 20% do tempo que a piscina está feita unha merda, verde, fangosa. Por sorte son poucas veces, só que cada vez que se pon verde dura, a lo menos, unha semana pola paciencia coa que toman a limpeza.

Pois ben, se a festa a faciamos un venres, ata o xoves a piscina estivo verde. Logo limpárona un pouco e xa quedou espectacular para a festa.

Total, trala compra e preparación da comida, tortilliñas e paella incluída, xa estabamos listos para comezar.

Tamén tiñamos, entre as que mercamos e xa tiñamos, unha manchea de bebidas, entre as que, como en calquera festa que se precie, estaban o Licor Café e a Crema de Oruxo cortesía de Tito e o Bar Brasil (en Vigo). Anticipo que foron un exitazo en Nixeria, xa houbo quen me propuxo negocio traendo caixas de crema...

Tivemos ó gran Stevie, o noso chófer, de pincha. A verdade é que a súa axuda foi importante, máis que nada porque conseguiu os altofalantes sen os que non habería música.

E logo, agardar a que a xente chegue para pasalo ben. Aínda xuntamos a nixeriáns, chilenos, ghaneses, franceses,...

Unha vez xa se rematou coa botella de licor café, tocou comezar a desfrutar dunha das vantaxes de estar en Lagos, que é que podes estar nunha noite de abril tomando comodamente unha cervexa na túa piscina a uns 30º.

Logo só quedaba o remate da festa. E vaia remate! Resulta que se os nixeriáns, na súa inmensa maioría, son un tanto cochos, pois teñen un contedor de lixo ó lado e a tira-las cousas ó chan coma se nada, borrachos digamos que desmadran un pouco. Eles e todo o mundo. A xente comeza a tirarse á piscina, o chan móllase, a xente esvara...Resultado: a moza de Stevie coa cella aberta por unha caída e unha rapaza que non rompeu o van de milagre, pois ía ó cabalo dun mozo que esbarou e caeu de costas, co seu peso enriba do van. Outros adicábanse a lanzarse de cabeza á piscina onde a auga só cobre polo van, pero en fin, a deus grazas non pasou nada e a festansa foi un éxito.

Áínda así, creo que ha pasar tempo ata a celebración da seguinte...

Elementiños en Nixeria

2010-04-26T22:03:00.001+01:00

Aproveitando que andaba pola terra e que o meu vello portátil estaba pedindo papas, decidínme a mercar un novo. Tamén influía que, por ser residente no estranxeiro devólvemenme o IVE nas aduanas ó volver a Nixeria. Así que, nada, portátil novo (un fermoso e marabilloso ASUS).

Fun merca-lo portátil ó Corte Inglés, xa que me comentaran que era o establecemento co que era mási sinxelo xestiona-la devoluvión do IVE. E espectacular, no corte inglés non me venden un portátil sen o Windows 7, vamos sen unha puta merda de sistema operativo de Microsoft. E aínda máis gracioso, perdo a garantía se formateo o meu disco duro enteiro, xa que se supón que a garantía inclúe o software.

Pois bueno, nuns días na casiña un comeza a pegarse co Windows 7. Saca as merdas de Office 2007, antivirus de proba que me deron, etcétera. Todo debe ser dito, que conste que o Windows 7, unha vez lle sacas tódalas merdas de avisos que ten non vai tan mal, polo menos de momento.

Cando estou eu tan feliz co meu portátil medio maqueado, chego de volta a Nixeria. Tento proba-la tarxetiña que emprego para conectarme a internet por CDMA e cojonudo, non rula guai co Windows 7 porque lle falta ou falla un driver.

Nesas decido ir á compañía, Starcomms, para que me dean o driver a instalar ou me digan ponde está. Chego á tenda e mándanme directamente ó enxeñeiro. Vexo que tenta instalar algo pero non é quen porque non sabe a rota onde se atopa o programa de comunicación coa marabillosa tarxeta CDMA. Ocorría que o portátil é de 64 bits, e o que antes era o cartafol Arquivos de Programa agora divídese en Arquivos de Programa e Arquivos de Programa(x86). Este último para aquelas aplicacións que continúen funcionando para procesadores de 32 bits. Resulta que o súper enxeñeiro non se decataba de que debía mirar no cartafol (x86) e non atopaba o programa.

E agora ben o bo. Colle o crack sen avisar, nin pedir permiso nin nada e restáurame o ordenador a valores de fábrica mentres eu quedo pilladísimo preguntándolle "pero que fas?"

"Nada, tes o ordenador corrupto"

"Que me vas facer perder todo"

Queda pensando e di. "Creo que non". E queda todo cheo cando aparece unha mensaxe persoal en plan "non se perderon datos pola restauración do sistema", sinalándome a pantalla e dicíndome "ves como tiña razón".

"A ver, rapaz, no portátil non tiña case datos pero acabas de joderme tódolos cambios que fixera e teño que volver a facer, coa diferenza de que na casiña tiña unha liña de 2MB e aquí, se funciona, unha tarxeta que, con sorte, dá 150KB..."

Bueno, polo menos, a tarxeta sí funcionou (tras dicirlle outra vez que o programa que xestiona a tarxeta estaba no maldito cartafol x86) e o rapaz aínda se desculpou.

En fin, tras case sete meses polas terras nixeriás tampouco me sorprende tanto o que pasou. Hai un problema co internet, valores de fábrica e funcionará. Que hai unha fuga de auga, cortámo-la auga e xa non hai fuga. E isto cun enxeñeiro, que se agardas a que veña un técnico instalar unha antena ten en conta que non ha traer taladro, terás que buscalo ti e rezar para que saiba usalo...

En fin, welcome back to Nigeria!

De volta pola Nixeria

2010-04-22T19:53:00.002+01:00

Ola a tod@s outra vez!

Tras unhas curtas e merecidas vacacións, tocará escribir algo por aquí delas. A verdade e que cundiron bastante: estiven moito tempo coa pequena, estiven moito tempo con Artur, pasei polo Brasil e puiden vercos a bastantes, a verdade.

Tiven un finde con Silvia en Trives, gran povo con gran xente (ese Josete!!!) e pateamos bastante, Manzaneda, canóns do Sil, visita polos Peares, subida ata Chantada pola beira do Miño. Digno de repetir, a verdade.

Polo resto, bautizo de Artur, que tivo a honra de converterse no meu primeiro afillado. Iso a pesar de que xa me empeza a caer mal porque lle anda a face-las beiras á miña moza, pero en fin, haberá que soportalo. O rapaz meréceo.
Pois nada. Volta por Lagos. Polo menos sei xa cando me mandan de volta para a casa. O 29 de setembro arrinco ás 22:00 cara Amsterdam. Chegarei a Santiago, tras pasar por Madrid a iso das 17:00 do día 30.

Pois nada, en breve máis cousiñas sobre Lagos. Patri!! Agardo que ti e Brais esteades perfectamente!!!!! Un bicazo, fenómena!!!

13!

2010-04-19T13:57:00.001+01:00

Pois iso, 13!

Ou un ano e un mes, como prefirades...

Tráfico en Lagos

2010-03-23T20:42:00.002+01:00

Boas noites,

Hoxe toca falar dun dos aspectos máis marabillosos de Lagos, o tráfico. Se hai algunha palabra que sirva para definir como é o tráfico por aquí é imprevisible. O camiño á Oficina serán uns 2-3km (non nos funciona o contaquilómetros do coche). Sen tráfico tardas uns 10 minutos, temos tardado 1 hora. O normal, sobre unha media hora.

O gracioso é que aquí tenden a ocupar calquera oco dispoñible. Que hai un cruce de rúas e pola que quero ir eu está bloqueada, non pasa nada, póñome a agadar detrás do último coche bloqueando todo o encrucillado. Que xa se bloqueou todo e o carril do sentido contrario está libre, pois alá imos, e se alguén se queixa botámoslle a bronca.

A modo de exmplo déixovos un vídeo gravado onte, luns 23, a iso das 19:20. Saía a xogar a un campo ó que antes saía ás 19:40, pero a carretera pola que imos é unha especie de M-30 que está en obras. Con todo o tráfico que xa ten e as obras hai que saír con moito máis tempo. Ó saír da casa normalmente ves unha rúa con dous carrís por sentido...en fin, this is Lagos! Sen dúbida o mellor do vídeo son os comentarios...

E sí, é certo, xa son todo un Fittipaldi polas rúas de Lagos.

En breve máis, dende aquí ou dende a casiña.

1 aniño coa pequena

2010-03-19T18:42:00.004+01:00

Ola a todos!!

Pois resulta que Silvia e mais eu xa botamos un aniño xuntos. Podedes felicitala aquí pola súa infinita paciencia.

Déixovos por aquí algunhas fotos dun marabilloso ano coa miña pequena querida.

Proximamente máis caralladas de Lagos.

Outra praia en Lagos

2010-03-14T20:11:00.002+01:00

Ola raparig@s!

Hoxe tocou visita a outra praia desta zona. Creo que se chama "Iloshi" ou algo semellante. O caso é que para ir a esta praia había que levantarse cedo e comprar comida. En teoría na praia agardábanos unha casiña con grella, piscina e outras diversións. Así que todos en pé ás 8:30 da mañá dun domingo, veña a comprar comida e cara ás 10:30 no embarcadoiro.

Á outra praia á que fun algunha vez por aquí, Tarkwa, chégase tras uns quince minutos de barquiña. Nesta tardamos tranquilamente corenta e cinco minutiños. Vas rodeando o porto de Lagos, vas vendo unhas cantas vilas mariñeiras que recordan a Ganvié (en Benín) e ves o maior cemiterio de barcos abandonados que vin en ningures. Por comezar por algo, comezamos por amosa-la vila mariñeira:

E como o importante é a praia, pois imos a ela. Tralo noso paseo de barquiña chegamos á casiña, con piscina incluída.

A praia estaba ben, só que, claro está, é nixeriá e está chea de merda. Aquí teñen o puto costume de tirar todo o lixo ó chan, co cal o mar o acaba devolvendo ás praias. Ademais non reciclan nada de nada. Por favor, os que poidades reciclade, que doe moito tirar un cartón ou un papel co resto da merda!

Tras unhas horiñas de piscina, comida e sesta tocaba volver. Volvendo cara o porto de Lagos vas vendo tódolos barcos, petroleiros sobre todo, que teñen por aí tirados, deixados á súa sorte. O mellor é que aínda hai xente vivindo neles...

Non todo ían ser barcos, tamén hai bastantes vilas no camiño á praia.

E logo tocou o susto da tarde. Resulta que as embarcacións pequenas a motor non poden navegar a partires das 18:00 horas, e como eran as 18:10 e a patrulleira da policía viu que eramos brancos aí nos pararon para querer sacar cartos. Por sorte, pasou outra barquiña preto e tiveron que parala, posto que xa nos pararan a nós. Como os nixeriáns son uns artistas, aí chega o condutor da outra branca e pregunta, como se a cousa non fose con el: "Que ocorre?" "Algunha emerxencia?" "Hai que levar a alguén ó hospital". Consecuencia, os policías preferiron meterse con el.

Aínda así, deu tempo a que nos quedasemos sen combustible e nos tivesen que remolcar ata o peirao, dende onde podiamos ver algunhas vistas fermosas de Lagos. En particular encántame a seguinte, 20 millóns de habitantes por aquí, a maioría mal vivindo ou vivindo en barcos abandonados e hai xente con pasta abonda para mercar ese iate particular para usalo unha ou dúas veces ó ano...viva o puto mundo capitalista!

Por hoxe xa abondou, que a discusión coa policía deixoume fino. Vou ver algo de fútbol. Saúdos!

Produtos de uso común en Nixeria

2010-03-06T19:31:00.004+01:00

Boas noites!

Pola gran cidade de Lagos seguimos. De momento non hai nin rastro das choivas que debían vir a partires de marzo, sobre todo en maio, xuño e xullo, e seguimos co noso tempo soleado e por riba dos 30ºC.

Como pouco máis facemos agora que traballar duramente, ir ás clases de francés e aproveita-lo tempo para ir á praia, non teño novas historias que contar por aquí. Así que para non perde-lo costume de escribir catro tonterías á semana no blog, pois vouvos presentar uns cantos produtos de bastante uso polas terras nixeriás.

É obrigado comezar polo noso querido e inseparable Relec.

Isto vén sendo un repelente de mosquitos. Como se ve ben no fraco, é extra forte. Aínda así os mosquitos de aquí tamén son fortes de carallo e os mamóns non se deixan repeler nin con facilidade. O gracioso é que esa merdiña de bote que vedes enriba custa uns 10€ de media. Gracias á pequena queridiña atopei unha farmacia en área central onde custaba 6,90€. Despois do Nadal vin cun cargamento destes botes e aínda conservo 7. En fin, o Relec déixache un arrecendo enriba coma ningunha colonia do mundo é quen de facer e ademais déixache pegañento, pero resulta bastante mellor que non levar nada.

Cambiando de tema, preséntovos o cartón de leite nixerián.

É un leite alemán, nada comparable ó noso leite galego, pero é mellor que o leite holandés que ten por competencia en Lagos. Un cartonciño destes vén custando unhas 350 nairas, que vén sendo sobre 1,70€. Vimos queimando na casa uns 8 litros por semana. O extraño é cando che ve un nixerián comprando semellante cantidade de leite e queda superextrañado, xa que resulta que na súa casa beberán 5 litros de leite por mes.

Outro fiel compañeiro é o café.

Este era o bote mítico de Nescafé. Custaba uns 5€. Agora trouxeron o bote normal de cristal, que custa uns 7,5€. Por iso é polo que me estou pasando a unha marca local, Arocafé, que vén custando uns 4€ o bote. Como vedes, o café é artigo de luxo en Nixeria. E isto porque falamos de café soluble. Se nos imos a café de cafetera as cousas non é que melloren moito. Os 500g dun barato (e malo) tamén se contizan a uns 7,5€. Así comprenderedes que trouxésemos uns dez paquetes de café no Nadal dende a casa.

O zume de laranxa:

O zume Chivita. Marca nacional nixeriá. Ata ten a súa propia rúa e todo. Uns 1,10€ por cartón.

Como non. Cervexas:

A da esquerda xa a coñecedes. É A CERVEXA. É a única que me queda. Rematareina mentres vexo o Real Madrid - Sevilla. A outra é a cervexa nixeriá que máis me convenceu, anque só se merca nos supermercados, non a atopei en ningún bar. Outro día xa vos presento o resto de cervexas nixeriás.

Por último, presentarvos o pack de cereais. 1kg tamaño familiar. Sobre 6€, creo recordar.

Tócame ir ó ximnasio, manter o tipazo. Ata a seguinte!

+ lerias de Lagos

2010-02-28T20:57:00.003+01:00

Ola rapazas e rapaces!

Por Lagos sigo eu agardando que chegue o día 30 de marzo, cando collerei un avión de Iberia que agardo me achegue ata a miña Terra. Mentres tando, sigo contando marabillosas cousas deste universo paralelo que é Nixeria.

En Lagos en concreto son peculiares co tema da limpeza. Ves lixo amoreado polas rúas, e cando andas con nixeriáns ves como non teñen ningún problema en tira-las cousas á rúa. Por exemplo, o chófer que nos achegara ó Drill Ranch en Calabar (ve-las entradas do blog de decembro) non tivera o máis mínimo reparo en tirar os envoltorios das cousas que comía ó chan, e iso cando estabamos no rancho, un entorno natural, onde se respecta perfectamente a natureza e onde (dos poucos lugares que vin así en Nixeria) había contedores nos que bota-lo lixo.

O caso é que en Lagos non teñen barrendeiros que vaian limpando as rúas tódolos días. Aquí empregan outro método. O último sábado de cada mes é o que lle chaman "Sanitation Day". E que fan neste día? Prohiben a circulación de vehículos dende as 6:00 ás 10:00 e sacan ós barrendeiros ás rúas para tentar limpalas, ou cando menos para amorea-lo lixo nunha das esquinas da rúa. O caso é que o sábado temos clases de francés de 10:00 a 14:30, incluso os días de Sanitation Day. Non obstante, nun destes días os nixeriáns, que tampouco destacan en xeral por seren moi puntuais, teñen a escusa para comeza-las clases máis tarde e chegan cara as 11:00-11:30. A gracia vén cando pretenden rematar as clases ás 15:00-15:30, sobre todo se estás agardando polos compañeiros de clase dende as 10:15. En fin, Nigeria is different!

Á volta destas clases, este último sábado, paramos a compra-lo pan nun local onde vin algo que me sorprendeu. Unha furna pedindo cartos...para os pobres nixeriáns?pois non, para a policía de Lagos, para mellora-la seguridade na zona. Aquí, parece ser, que o salario medio dun policía vén sendo duns 100-150€ ó mes, de aí que fagan os seus controis nocturnos na busca de brancos ós que saca-los cartos. Vamos, de fondos non van moi sobrados.

Continuando con curiosidades nixeriás, preto da casa témo-lo Palms Shopping Centre, un centro comercial decente onde recentemente abriu o seguinte establecemento.

Por último por hoxe, reseñar que en Lagos vin un dos restaurantes que máis me chamou a atención. Se estou acostumado a que os restaurantes chineses sexan dos máis cutres que se poden ver, en Lagos ocorreo o contrario. Un dos restaurantes e local de copas máis glamurosos da cidade é un chinés (Sai-Pan ou algo así).

En breve máis informacións nixeriás.

Saúdos.

11!

2010-02-19T18:44:00.000+01:00

Pois só queda 1 pos 12...

Shrine

2010-02-14T22:29:00.003+01:00

Boas noites,

Tras rendir pleitesías á miña namorada, tocará contar algunha historia máis de terras nixeriás.

O pasado sábado 30 de xaneiro organizamos unha visitiña a un dos locais máis míticos de Lagos: o Africa Shrine. É o local de concertos que no seu día abrira Fela Kuti, ídolo de masas en Nixeria, xa morto (http://en.wikipedia.org/wiki/Fela_Kuti). Hoxe o local xa mudou de sitio e aspecto, pero segue a ser un referente dentro da música en Lagos, co cal antes o despois compría a visita. O sábado 30 había concerto de Seun Kuti, fillo de Fela Kuti e xa había excusa para ir ata aló.

O Shrine está en Ikeja, zona de Lagos próxima ó aeroporto que está a uns corenta minutos en coche dende a nosa casa, contando que non haxa tráfico. Cun tráfico normal ben podes tardar 2 horas, con tráfico chungo incluso tres ou catro. Que fermoso é o tráfico de Lagos!!!

Como ó chegar había fame, pois nada, a cear. Había unhas cantas variedades de "suya", bastante ricas.

Logo birras a 300N (1,5€, birras de 0,6 litros) e a comezar o concerto.

O Shrine é coma unha pista de fútbol sala con teito, pero non pechada. Iso e os 30 ºC que hai en Lagos a case calquera hora do día fan que te ases e súes unha barbaridade. Tanto suar mete máis sede e máis beber, e iso, a certa idade, págase ó día seguinte.

Enriba estamos os que fomos desfrutar da festa, debaixo imaxes do concerto:

Aquí un que xa precisaba abandoar as cervexas e pasarse ás augas:

Como Nixeria está chea de sorpresas, pode ocorrer que no medio dun concerto de Seun Kuti atopes a un nixerián coa camisola da selección española:

Pouco máis quedaba tras uns poucos litros de cervexa que voltar para a casa. Outros 40 minutiños de volta no coche.

En fin, lugar digno de ver a pesar de que á tarde seguinte aínda custou un chisco levantarse.

Como hoxe é o día dos namorados, que en Nixeria celébrase en dimensións nunca vistas, e serio, locais máis adornados ca no Nadal, todo o mundo falándoche do día...; remato con dúas cousas:

1. Felicitar o día a todo aquel que o desfrutase.

2. Silvia, quéroche! Un bico.

Ata a seguinte.

1ª visita a Benín

2010-02-09T20:31:00.005+01:00

Tras uns cantos días de inactividade, toca volver a escribir algo de novo. Entre mentres, visita ó Shrine, local mítico de Lagos no que me pillei unha cogorza digna de Peloto, e primeira visita á República de Benín esta última fin de semana.

Levabamos catro meses en Lagos escoitando as excelencias de Benín. "Está moito máis coidado", "é máis barato", "está moi, moi ben", e xa era hora de comprobalo. Nos primeiros tres meses de bolsa non puideramos ir por non dispór de visado multientrada en Nixeria, isto é, se marchabamos do país non nos deixaban volver entrar. Tras dispór do visado, xa só quedaba elixi-la fin de semana na que visitaría o meu terceiro país africán.

O primeiro de todo, solicita-lo visadode entrada en Benín. Xa se nota que queren algo máis o turismo ca Nixeria. Se para entrar en turista de Nixeria sendo europeo tes que pagar 150€ polo visado (ou subornar por uns 20€ ó axente de aduanas de turno), para Benín, co pasaporte de servizo, non pagamos nada de visado (sen el, uns 40€).

Como sempre en Nixeria, falar de tempo cando te desprazas no coche é ter ganas de errar. Sen tráfico, calculo que á fronteira con Benín chegarías nunha hora, hora e media; nós tardamos algo máis de dúas horas. Logo outra hora para pasa-la fronteira grazas ó rápido funcionariado nixerián e BENVIDO A BENÍN.

A primeira imaxe ó chegar recorda moito a Nixeria. A mediana que separaba os carrís da estrada estaba feita de lixo.

Por sorte, en breve cambiaba o panorama. Notábase que se perdía a influencia nixeriá conforme entrabas en Benín. Mediana perfecta e carrís pintados na autoestrada iso sí, cada poucos quilómetros unha rotonda criminal para que cambies de sentido ou te esnafres se corres demasiado.

Tras unha media hora de camiño dende a fronteira chegamos a Cotonou, cidade máis importante de Benín anque non é a súa capital. Máis ordeada, máis limpa ca Lagos, con menos tráfico e, o mellor de todo, cun subministro eléctrico decente.

Se nunca falei do marabilloso subministro eléctrico nixerián, que me provoca bastantes problemiñas na Ofi, bo momento é este. A Fenosa nixeriá, alias NEPA (Nigerian Electricity Power Authority), apenas é quen de dar subministro eléctrico o 20% do tempo. Por isto, faise absolutamente necesario que toda casa ou empresa dispoña dun xerador de electricidade se quere dispór de corrente a certas horas. O alto prezo do diésel aquí (litro de gasolina, 0,30€; litro de diésel: 0,50€, para aquí é caro e isto explícase pola demanda dos xeradores) e a abundante cantidade de combustible que precisa un xerador fan que, por exemplo, na nosa casa sexa raro o día que dispomos de lus de xeito continuado. Temos garantido o subministro eléctrico con xerador de 18:30 a 8:00 e de 12:30 a 14:30 (a fin de semana ata ás 9:00 e 15:30). O resto do tempo dependemos da NEPA, co cal, no mellor dos casos e sendo bastante optimista, temos lus o 20% do tempo. Polo tanto, agora mentres escribo, teño o marabilloso ruído de fondo do noso xerador.

En Benín so non ocorre. En todo o tempo que estivemos alí, só se fot o subministro eléctrico unha media hora. E nunca escoitabas un puñetero xerador. Ademais, Benin serviume para practica-lo francés (lingua oficial), xa que os sábados en Lagos estou indo a clase.

En fin, fomos ó hoteliño (algo máis de 30€ noite) cunha piscina da hostia en unha praia propia. Aquí deixo foto da praia cun cachiño de Cotonou de fondo.

E aquí outra pequena imaxe da praia.

Tras un traxeto polo litoral de Benín dende Cotonou ata Ouidah, paramos a xantar langosta nun complexo turístico preto da útlima das cidades. Despois, volta para Cotonou.

Despois tocaría o mellor da viaxe. A visita a Ganvié, chamada a Venecia Africana, cidade situada no medio do lago Nokué. Saes de Cotonou, máis ou menos media hora de traxecto pola estrada e disposto a toma-la barquiña que nos levaba de paseo polas "rúas" de Ganvié. Aquí deixo foto para que comprendades por que un dos compañeiros de viaxe o pasaba en grande chamándome "Eminem".

Media hora de camiño a Ganvié na barca, vendo o máis típico da zona, mariñeiros.

O povo é eminentemente mariñeiro, non lle queda outra. Ademais é o principal reclamo turísitico de Benín. Polo tanto, os seus habitantes practicamente sobreviven co que pescan ou intercambian entre eles. Chega un grupiño de brancos nunha balsa e é normal que tenten sacar uns poucos cartiños. Así, tapan a cara cando ven que lles vas facer unha foto e, igual, aproveitan para maldicirche.

Deixo máis imaxes de Ganvié. Entre elas, a do cartel do restaurante no que almorzamos.

Tras unha visita que mereceu a pena, había que rematar a festa dalgún xeito. Que mellor que ir ó noso primeiro karaoke africano (onde seguían tentando que cantase a Eminem).

Xa só quedaba volver a Lagos. Como non quedaba moi a desmán, aproveitamos para visitar Porto Novo, capital de Benín, da orde de tres veces máis pequena que Cotonoú. Vese máis decadente e menos coidada. Ademais é extraño, posto que todos os ministerios que vin se atipaban en Cotonou.

Aquí, imaxe da catedral de Porto Novo.

Xa só quedaba pasar a fronteira para volver a Lagos. A fronteira é un edificio a cada lado da estrada e una par de vallas no medio. Iso sí, vendedores e oficiais armados preto.

Volta á casa, atasco, crúzaste furgóns no que se demostra canto lles queda por aprender ós nixeriáns e pouco máis.
Por certo, Moi, pescas por Nixeria ningunha. Iso sí, hai un ano e un día que pesquei á pequena que coñecín en Rois. Se queres ver fotos de negras cachondas, dío, que entre 20 millóns de habitantes que hai por aquí algunhas aínda destacan.

Ata a seguinte.

Tarkwa Beach

2010-01-24T20:23:00.004+01:00

Ola outra vez!!

Como aínda sigo vivo por Lagos, e para tentar matar un pouco tempo, tivemos a xenial idea de ir á praia en pleno mes de xaneiro, a uns 30 ºC, coma sempre. Polo que nos contaran, en Lagos hai tres opcións para ir á praia:

- Tropicana, a unha hora en coche, pagando por entrar.

- Unha que está a cinco minutos en coche da casa pero é privada e hai que pagar.

- Tarkwa. Aceso libre, só hai que pagar a barca que che leva ata aló.

View tarkwa in a larger map

Alá partimos, Sara, Mike, Cristian, Nick (texano que non fala galego pero o primeiro que che deixa claro é que Bush era de Connecticut), Duhalde e máis eu. Aquí ando co chef chileno pola barca adiante. Pagas 1000 nairas (uns 4,5€) e tes viaxe de ida e volta ata aló.

Como Nixeria é un país tropical, tiña certa curiosidade por ve-las súas praias. Como serán? Resposta, bastante decentes para o meu gusto, tiñas a túa "cabaña" montada cunha tea e carto paus onde te tirabas a gusto e logo notabas o impacto nixerián, podías ver nalgúns lugares da praia, mesturado coa fermosa paisaxe natural, moreas de lixo. En fin, que tampouco é que nós sexamos moito mellores. Nós xa teriamos todo urbanizado con chaleciños para catro ricachóns. Vamos, maneiras de jode-la paisaxe hainas en África e en tódolos lugares.

O dito, na praia estabas tirado comodamente na túa cabaña.

Aquí vedes que África non me cambia, sigo a ter un tipazo envexable (que bastante me custou meter a panza para dentro).

A auga un pouquiño máis quente ca en Tanxil (praia principal de Rianxo, para quen non o saiba, con bandeira azul). Bastante limpa e moi, moi salgada.

Gracioso resulta que é unha praia mercadillo. Mentres descansas placidamente veñen visitarche vendedores que ofrecen figuriñas de madeira, máscaras (Laura, agardo foto para mercala), froitos secos, froitas, carne e ata espadas. Espadas ben feitas polas que nos chegaron a pedir 85.000 nairas (350€). De momento só merquei unha figuriña de madeira maja, co regateo máis ou menos de sempre. Pedían 2.500 nairas, saqueina por 1.000. Por unha fgura semellante, no Lekki Market, mercado de chorradas principal de Lagos, non me quixeran 1.500 ou 2.000, non lembro ben. Vamos, que podes mercar ben e a bo prezo. Nick cáseque mercou algo a cada vendedor que pasaba.

En fin, tanto regatear mete fame. Unhas ensaladas de froita (nos "tuppers" do fondo), un pouco polo e unha pouca "suya". Todo moi rico.

Trala comida, baño, relax, sesta, e ves que a Nixeria chegou a influencia de Mitch Buchannon. Aquí vemos o posto de salvamento e ó vixia atento e disposto a saír á auga a por quen faga falla. Como para salvar unha vida todo segundo é importante, ata contan con cabalos para chegar antes ata á posible vítima. Que conste, hai pouca corrente, a praia está bastante protexida e pechada, e non hai apenas perigo de deixarse levar.

Para remata-la tarde, antes de marchar pasounos visita-lo encantador de serpes. Que feliz o home con dúas cobras e outras serpes máis pequenas!

Un paseo polos pequenos diques que rodean a praia, dende onde hai unha vista clara do que tentan facer con Lagos e unha clara mostra da preocupación das autoridades nixeriás coa seguridade.

Se vedes o mapa de enriba, están tentando gañar terreo ó mar en Victoria Island, cara o sur. Victoria Island é a zona máis rica de Lagos e parece ser que pretenden que medre para o sur gañando terreo ó mar. Tras 4 meses por aquí, sorprenderíame bastante chegar a velo rematado antes de outubro.

Xa só quedaba a volta á casiña. Barquiña de volta e un par de fotos máis, a belezas que os nixeriáns deixan decorando as súas augas,

e unha pequena ollada a Lagos Island, antigo centro económico da cidade e onde aínda se poden ver algúns dos edificios máis altos da mesma.

En fin, máis en próximas entregas.

Saúdos para todos e bicos para a pequena!

Choiva en Lagos

2010-01-20T22:45:00.006+01:00

Dende que estamos por aquí a verdade é que non choveu demasiado para alguén acostumado a pasar na Galiza estas épocas do ano. Aínda así, toda persoa que xa leva un tempo por aquí nos dicía que estaba chovendo máis do normal. Neste intre cómpre recordar que, teoricamente, entre outubro e e marzo é a tempada seca en Nixeria, mentres que entre abril e setembro, sobre todo disque entre xuño e agosto, é cando estamos na tempada de choivas.

O que sí se ve é que cando chove chove de verdade, nada de catro pingueiras soltas. Así é normal que se nos inunde o xardín do compound, que se encha a piscina de merda cada vez que chove (froito tamén do marabilloso e limpo aire de Lagos, carente de polución) ou que haxa rúas complentamente cubertas de auga. Como mostra, déixovos un vídeo da nosa entrada no coche que nos levaba á Oficina o venres pola mañá. Só o camiño que nos levaba da porta ó coche (2 metros) xa foi abondo para chegar á Oficina pingando.

Que quede claro que o coche non é o noso. O noso gran Nissan Pathfinder de 12 anos con motor de gasolina que soa e se comporta coma un diesel estaba de volta do aeroporto. Unha bolseira da Oficina de Accra (saúds Tere!) viñera facernos unha visita para coñecer Lagos e marchaba ese día pola mañá, co cal foi ata o aeroporto co noso coche mentres que nos mandaban un dende a Ofi para recollernos.

Ademais, estes días segue a darse unha circunstancia cando menos curiosa. Resulta que antes do Nadal, en Lagos é tradicional que aumenten os roubos. Ademais, para conseguiren máis cartos para o Nadal, as gasolineiras deixan de vender gasolina, alegando que non a teñen. O litro de gasolina vén custando uns 0,30€ e, como moitas cousas en Nixeria, nas gasolineiras xa che serven encantados cando pagas ó redor de 1€ por litro ou máis.

O que ocorre, entón, é que se forman unhas colas brutais nas gasolineiras mentres venden a prezo normal. Antes do Nadal, co que enchemos un depósito duns 60 litros, conseguimos 15. Despois, consguimos que durante o Nadal un dos condutores da Oficina nos enchese o depósito do coche. A semana pasada, a nosa invitada xa coñeceu en primeira persoa as colas nas gasolineiras de Lagos (só dúas horas). E o de esta non estivo mal. Onte precisabamos gasolina sí ou sí. Mandamos a Stevie ás 8:30 a buscar gasolina, unha vez nos deixou na Oficina. Chamou ás 15:00 indicando que non nos podeu recoller que aínda estaba na cola. Chamou de novo ás 20:00 que xa estaba preto. Chamou outra vez ás 22:00 indicando que estaban a piques de pechar a gasolineira, e pechárona. Alí tivo que quedar o pobre home ata ás 7:00 de hoxe facendo cola para conseguir gasolina. Ó final, ás 7:30 na casa e ás 8:10 na Oficina edepósito cheo. Que grande é Stevie e que grande é Nixeria, décimo país mundial produtor de petroleo e sen subministro de combustible nas gasolineiras. Só nos queda agardar que isto se normalice pouco a pouco.

Ata a seguinte!

10!!!

2010-01-19T09:28:00.000+01:00

Xa van dúas cifras!!!!

Lucindo ó meu sobriño

2010-01-13T14:21:00.002+01:00

Ola!

Como por Lagos todo segue máis ou menos coma sempre, atasco, traballo, atasco, comer, piscina a 30ºC porque non hai lus ata as 18:30, wii, computador, tele ou ximnasio e cerveciñas ou cea se procede, durmir e volta a empezar, decido aproveitar para lucir un pouco máis a Artur, quen xa comeza a meterse de cheo na cultura nixeriá.

Ou quen practica bailoteos estilo "macarena".

Ou quen dorme placidamente nos brazos do seu querido tío.

A que mola o meu sobriño e afillado?

Para pór algo máis nesta entrada do blog, aproveito para subir unhas fotos que mostran o que sufrin en Madrid durante o curso que tiven que facer antes de chegar a Lagos. Penso que a miña cara reflecte perfectamente todo o que estaba pasando.

En fin, seguirei recabando historietas por aquí. Ata a seguinte.

Feliz ANINOVO!!!!

2010-01-05T21:54:00.002+01:00

Pois iso, ante todo desexarvos un feliz aninovo a todos!.

Estes días tiven a sorte de volver pola Galiza e poder vervos a uns cantos, rapaces e rapazas, menos a algunha mafiosilla que moito dicir que me ía atropelar na bici e logo nada (dito dende o cariño, claro).

A verdade é que foi un Nadal canto menos raro. Tras 15 anos, a madrugada do 25 de volta á clínica en Rianxo cun ataque de asma. Non pillo nada raro en 3 meses en Nixeria e volvo ter un ataque de asma na casa. Tocou voltar cos amigos inhaladores e recuperado.

Ademais, volvo a Lagos o día 2 e levo dende onte cun gripazo do copón. Sí, non pillo nada na casa en dez días a uns 5-10ºC de media e volvo ós 30º de Lagos e acabo cunha moqueira criminal.

En fin, déixovos algunhas fotos do Nadal no que coñecín ó meu sobriño e afillado. Aí vos deixo a Artur. É guapiño, non tanto coma seu tío e padriño, e boíño. Apenas chora, lanza gritiños de protesta (coma súa tía) e pouco máis. Aínda é pequecho de máis, pero xa ten o seu propio traxe yoruba. Xa subirei a foto que sacamos en plan nixeriano, de momento non houbo tempo a pasala ó computador.

Ademais disto, o mellor foi voltar ver á miña pijiña querida. Aquí tamos en fin de ano. Que guapiña é!!

Para rematar deixo dúas fotos de fin de ano coas miñas amigas rianxeiras e coa pequeniña.

Para rematar simplemente dicir, adiante OBRA!!! funos ver contra o Blbao Basket e a ver se seguen as´e conseguen outro aniño de ACB.

O dito. Feliz ano 2010 a todos e en breve seguirei escribindo por eikí.

Saúdiños.

9

2009-12-19T18:41:00.000+01:00

E só quedan 4 días...

Últimas novas do ano por Lagos

2009-12-16T21:33:00.001+01:00

Ola a todos!

Como queda menos para voltar á casa polo Nadal, hai que comezar a facer algunhas trasnadas para despedi-lo ano dende Lagos.

En primeiro lugar, Patri aproveito para contestarche ó comentario (remato antes facéndoo por aquí). Os drill son unha especie de monos que se chegaron a crer extinguidos a finais dos 80. O home que fundou o rancho en Calabar viu un día un nunha casa, preguntou ó dono, este resulto que coñecía a outros que tiñan esa especie de mono e o homiño este comezou a rehabilita-la especie. Hoxe ten máis de 300 e unha ponte colgante polas árbores que xa viches. Cruzala é peor que vela, porque, claro está, é unha ponte colgante que se move bastante. Creo que no punto máis alto chegaba a uns 45 metros. Non se vía ó chan, perdón, non se miraba o chan (que un xa aprendeu redondelán...).

Pois nada. Despois de Calabar aquí pasámo-la fin de semana de festa. O veners fomos de cea e logo tomar unhas cerveciñas e atopamos ó número 2 da Oficina, xefe noso, claro. Houbo que aproveita-lo momento para inmortalizalo. Fóra de cea cuns amigos unha das cales, Olga, tamén quixo saír na foto.

Despois deste lugar tivemos a sorte de comprobar que as modas pijiles lévanse en tódolos lugares. Non nos deixaron entrar nun dos sitios máis pijos de Lagos porque Sara levaba sandalias. En fin, tivemos que inrnos busca-la vida a outra terraciña pijil. Detrás dous brasileiros, Glauber dereita e Gustavo esquerda, á dereita David e Paloma (de momento currando en Lagos, anque non sei ben onde), Sara no medio e Leandro, arxentino que traballa con David e Paloma, detrás miña.

O sábado tocaba festa na casa de Claudio, un italiano (este unha gran persoa, non coma o do partido) que dende Lagos emigrou para Qatar. O motivo da festa, despedir a Jose, que marcha connosco o 22 tras tres aniños en Lagos. Había que despedilo coma deus manda, así que nos xuntamos uns cantos para a ocasión. Primeiro tres representantes da coalición galega de Lagos e despois a maioría de asistentes á festa, co homenaxeado sendo o segundo pola dereita e o anfitrión o que está atrás á esquerda de amarelo.

Unha última foto do homanexeado, co seu regalo de despedida.

En fin, luns tocaría montar unha pequena UPS de 30kg na Oficina (normalmenten marcho ás 15, ese día marchei case ás 20) e seguir pegándome cos meus pequenos e marabillosos servidores así como coas espectaculares conexións de internet. Mentres tanto, xa quedan menos días para ver á pequeniña, coñecer ó meu sobriño Artur e agardo que vervos a todos vós.

Antes de marchar quero compartir convosco unha mala nova. Resulta que o compañeiro bolseiro de Nova Delhi, Felipe, tivo un accidente que o mantén no hospital. Ten o húmero e o pulso esquerdos fracturados e uns golpes na cabeza que parece que non teñen moita gravidade. Está nun hospital de Nova Delhi recuperándose satisfactoriamente. Dende aquí, Felipe, quero mandarche unha aperta e desexarche un pronta recuperación. Moito ánimo.

Ata a seguinte, meus!

Viaxe a Calabar

2009-12-10T22:30:00.004+01:00

Moi boas outra vez!

Esta ponte da Constitución tocou ir de visita por Nixeria. Se na anterior ocasión tocara ir de visita a lugares nos que podiamos ir en coche, desta tocou ir ata Calabar, preto da fronteira con Camerún, en avión. O meu primeiro avión nixeriano, da compañía Aero, que custou pouco máis de 100€.

O aeroporto de Lagos (Murtala Muhammed) recorda ó de Madrid na estrutura. Son dous nun. A terminal internacional (International Airport) e unida polas pistas está preto o Domestic Airport, unha terminal pequeniña, máis pequena cá de Santiago, da que saen os voos que van por dentro de Nixeria. É noviña e chula (como a miña Pequena) e quedoume dela mellor impresión que da terminal internacional. Tamén é certo que o día que estiven na terminal internacional foi o primeiro, aínda con certo acojone no corpo, case mirando só para abaixo. Por certo, non vedes fotos do aeroporto porque en Nixeria está terminantemente prohibido sacarlles fotos.

O venres saímos da Ofi cara ó aeroporto a iso das 12:00. O voo era ás 16:00, pero co conto de que pechan o check-in corenta minutos antes do voo e que o camiño ó aeroporto pode ter unha duración moi, moi, impredecible e variable. Sen tráfico, uns corenta minutos. Con moito tráfico, mínimo catro horas. Por sorte, chegamos ó aeroporto con tempo de sobra. Un par de cerveciñas para ameniza-la espera e para o avión.

Aterramos en Calabar cara as 17:30. Outro aeroporto pequniño pero chulo. Alí agardábanos o colega Dominique, chófer ó que contrataramos para toda a fin de semana e quen nos buscou chófer para ir ata o Drill Ranch, lugar onde rehabilitan monos que se atopa a cinco horas en coche de Calabar e que ten un pequeno espazo na cidade no que conta con algúns animais. Alí atopàbase Ainare, rapaza basca que traballa como veterinaria no Drill Ranch á que deramos bastante o coñazo antes da viaxe. Recomendounos hotel, moi decente, céntrico e barato, e quedamos para tomar unha cerveciña e cear pola zona. Comín un peixe feito nun posto da rúa que me soupo a gloria. Estaba moi bo. De aí para o hotel, a descansar para o sábado.

Comezámo-lo sábado facendo algo que nunca fixera dende que estou en Nixeria, CAMIÑAR POLAS RÚAS. Calabar é un sitio moi tranquilo e a xente é bastante amigable. En Lagos, de noite non se me ocorrería ir andando a ningures. De día sí e estou seguro de que me darían o coñazo cada dous por tres. Se xa che vén branco e che veñen pedir cartos cando che vén no coche, andando non ha ser menos.

O dito, puidemos dar un paseíño por Calabar. É unha cidade bastante máis coidada ca Lagos. Ten contedores de lixo (en Lagos non vin ningún), ten moi poucos baches, e a xente non agobia. Xa pola noite viramos outra gran cousa de Calabar, a ausencia de ruído de xeradores. En Lagos, a NEPA (FENOSA nixeriana), funciona, con sorte, unha hora ó día. Hai moitas empresas que requiren moita enerxía eléctrica e esta non chega ós fogares. É crudo pero así funcionan moitas cousas en Nixeria. Tódolos compounds, antenas, oficinas funcionan con xerador eléctrico. En Calabar non había case ningún e apenas houbo cortes de lus.

Tralo paseíño, visita seria ó Drill Ranch en Calabar. Con calmiña, Ainare explicounos toda a actividade que teñen e o que veriamos o luns na selva. Está bonito ve-los monos e chimpancés pateando por aí. Ademais, teñen algún cervo, paxariños e ata un crocodilo.

Do Drill Ranch fomos a outra pequena reserva de monos en Calabar: Cercopan. Alí tamén nos contaron máis historias sobre os monos que teñen alí.

A seguinte parada foi no museo de Calabar. Un lugar bonito, cunhas fermosas vistas do río, e un museo interesante, no que se pode aprender moito sobre a historia de Nixeria.

Como aínda quedaba moito por facer, baixamos ata o embarcadoiro para coller unha lanchiña que nos levase ata Oron, a uns 20 minutiños en lancha de Calabar e unhas dúas horas en coche. En Ororn demos un paseo pola vila. É a típica vila nixeriana, onde a xente vive como pode co pouco que ten. Xente moi acolledora por certo, os rapaces seguíndonos a tódolos lugares e saudando constantemente. Outra cerveciña preto do embarcadoiro e de volta para Calabar, onde ceamos no hotel con calma e tranquilidade.

O Domingo tocaba visita ás cataratas Kwa. Alí botamos grna parte da mañá. Fermosas paisaxes na xungla e unha mini praia montada no río. A única pega, que os nixerianos son cochos en xeral e tiran o lixo polas beiras da praia, o que non mola nada. O río molaba. Auga a boa temperatura, e bastante corrente do lado contrario ó que estabamos. Se non ías con moito coidado, unhas boas mazaduras nas pernas non chas quitaba ninguén. Ademais, o malo de bañarte nun río no medio da xungla, con todo o enxebre que pode ser, é que a xungla está plagada de bechos, co cal ou secas e volves vestirte rápido ou che deixan as pernas finas...

Tras iso, volta a Calabar. Derradeiras cervexas con Dominique e Ainare e hotel. Ademais, aproveitei para desmontar teorías de Intereconomía (http://www.publico.es/espana/273459/intereconomia/africa/destaca/manicura). En África sí empregan condóns. Luns á mañá ás 7:30, xa estabamos camiño do Drill Ranch que se atopa no medio da xungla. Tiñamos novo chófer, Mr. Bassey, que nos regalou uns momentos musicais no coche inequecibles. Entre o country que puxo, despois Yanni e a marabillosa estrada, con continuos baches, agradecín máis ca nunca trae-lo MP3 (Master!!!!Master!!!!!!!!!!!!!!!!). Tras cinco horas de camiño, e cando criamos que chegabamos ó Drill Ranch, acabamos no medio dunha pequena vila na que nos indicaron que xa pasaramos o devío ó rancho. Volta para atrás e, media hora despois, xa estabamos no rancho.

Foi unha experencia incrible. Durmir no medio da selva, só cos seus ruídos (e cos ronquidos do chófer), nunha cabana que era coma unha macromosquiteira foi toda unha experinecia. Ademais diso, contaban con máis grupos de monos e chimpancés, cunhas piscinas naturais e cunha ponte colgante que atravesaba a fraga á altura dos cumios das árbores e chegaba a 45 metros de altura. E sí, crucei a puta ponte. Non sen sufrir pero cruceina.

Martes, antes de marchar, un bañiño na máis grande das piscinas e de volta a Calabar. Na viaxe de volta, máis da mesma música e pequeno cabreo co chófer, posto que parecía que disposto a rompe-lo seu coche nun dos baches por chegar un minuto antes. Se a iso lle sumas algún adiantamento en curva acabamos por chamarlle a atención un par de veces, anque nin puto caso nos fixo. Case ó chegar o aeroporto foi cando case se come a un coche que freara diante. En fin, alí quedaba e ó aeroporto a pata.

Pouco máis quedaba. Volta para Lagos e descanso. Mércores xa tocou traballo.

Deica a seguinte.

Lerias

2009-12-02T22:14:00.002+01:00

Boas,

Pois por Lagos sigo, a lo menos ata o venres, que nos piramos a Calabar, no outro lado do país, preto da fronteira con Camerún. Aproveitaremos para visita-la cidade, que disque é das máis fermosas de África, e para ir visitar un rancho que está no medio da selva no que recuperan unha especie de monos (drill). Se queredes máis información sobre o lugar, convídovos a visita-lo seguinte web:

http://www.pandrillus.org/projects/drill-ranch/visitor-information /

Sí, vese que por aló hai unha ponte colgante que vai de árbore en árbore e chega a ter uns 25m de altura...admítense apostas de se a cruzarei ou a verei na distancia.

En fin, ata a fin de semana toca seguir de paseo por Lagos. Non falei demasiado das noites por esta zona. Home, os prezos pois varían segundo o sitio. A Star (cerveza nixeriana que pouco ten que ver coa nosa Estrella, coa cervexa de verdade, vamos), soe cotizarse en torno a unhas 500 - 600 Nairas (sobre 2-2.5€). Os cubatas xa soen subir a unhas 1500N (6€). Aínda así, a imaxe máis habitual cando entras nun local é a de ver a rapazas xeitosas de vinte ou vintepoucos anos con homes de mínimo 60 anos, de raza branca, claro. É algo bastante habitual na maioría de locais da zona. Xa van visitados uns poucos nos dous meses (cúmprense hoxe) que levo por aquí e algunha que outra festa. Por exemplo, hai unhas semanas fíxose unha festa no clube de iates de Lagos, onde pagando 6500N (30€) comías e bebías o que quixeses. O noso porblema foi que chegamos un pouco tarde e xa non había moita comida. O clube estaba ben, con iates, canóns vellos e vistas ó mar.

Dos locais, hainos para tódolos gustos. Dende locais ó aire libre rodeados do mar (e mosquitos...), ata algún con algunha piscina pasando por discotecas que semella que non esteas tirado por África. Déixo mostras dun fermoso local situado á beira do mar e cunha pequena piscina e dun cubata lagosián, servido, por suposto, con dosificador.

Deixando de lado os locais nocturnos, pouco máis me debe quedar por ver en Lagos. Ademais de dar unha pequena volta pola cidade, onde cada rúa é un mundo no podes atopar obras, socavóns, etc, o máis destacable de Lagos serían o Lekki Market e o Lekki Conservation Centre. O primeiro é un mercado nixeriano, xente tentando venderche marabillas en cada esquina. Cun pouco de regateo e sorte aínda podes levar cousas xeitosas. O mellor, o de sempre, venche branco e nada máis baixar do coche tes a tres que che seguen, ofrécenseche a levarche as compras, dis que non fai falla, continúan seguíndoche e ó final van pedirche pasta.

O Lekki Conservation Centre é unha pequena reserva natural que hai preto de Lagos. É unha visita agradable, posto que é o único sitio de Lagos onde verdadeiramente chegas a sentir que estás na África tropical. Ademais, aproveitas para ver monos e tartarugas que disque teñen 130 anos.

Nada máis por hoxe. Ata a seguinte!

Artur

2009-11-26T21:39:00.003+01:00

Boas noites!!!

Teño o inmenso pracer de presentarvos ó meu sobriño Artur. Tomade un trago á súa saúde!

Viva a nai que te pariu, Artur! E viva teu pai! Unha aperta moi grande a ambos.

Primeira excursión por Nixeria

2009-11-24T20:30:00.005+01:00

Ola a todos e todas!

Aínda teño algunhas cousas pendentes que contar, pero comezaremos pola máis recente, máis que nada para non esquecer detalle.

Resulta que dende o segundo fin de semana que pasamos aquí, Conchi e mais estivemos indo a clases de francés. Un curso de 20 horas son uns 20€. As clases eran os sábados de 10:00 a 14:30 e remataron o 14 de novembro, co cal ata esta última fin de semana non puidemos ir de paseo por ningún sitio de Nixeria.

E chegou o momento. Nun principio iamos ir ata Ibadan, cidade situada a uns 150 km ó norte de Lagos. No pasado, era a cidade máis poboada da África Occidental, ata que Lagos a superou. Preto de alí, a unha hora en coche, está un centro de desenvolvemento de plantas que din que está ben, o IITA. O problema é que non había habitacións para nós o sábado. Así que houbo que cambiar de plans e inventar un novo. O xoves decidimos de ir a Osogbo, povo (como o chaman aquí) de 800.000 habitantes, que consta dunha fraga sagrada para os yoruba, tribo nixeriana que habita a zona suroeste do país, que vén sendo a zona ó redor de Lagos.

Arrincamos o sábado seis aventureiros: Sara, Mike (o mozo de Sara), Conchi, Marcos, o condutor Steve e mais eu. Saimos de Lagos cun tráfico decente e arrincamos por autoestradas nixeriás a Ibadan. Para ir a Osogbo, primeiro cómpre atravesar Ibadan.

O mostrado é unha autoestrada nixeriana. A grandes rasgos, é unha autoestrada con claro selo nixerián. Podes ir a 100 km/h e atopar baches incribles. Aínda así, o máis sorprendente é que a xente anda indistantemente por ámbolos dous sentidos. Os camións aparcan no medio dos carrís en vez de nas áreas de servizo. Esto fai que a xente cambie de calzada coma se nada. Para isto, e moi ben pensado polos enxeñeiros nixerianos, non hai mediana na autoestrada, só vexetación. Ademais, de vez en cando, limpan a vexetación para deixar camiño para pasaren os coches.

Unha vez chegamos a Ibadan, collémo-la autoestrada para Osogbo. Ó pouco de saír de Ibadan, isto foi o que atopamos.

Bonita caravana!! En fin, o mellor que se nos ocorreu fo seguir a uns coches que collían o atallo que había polo medo da selva. A gracia é que no atallo había xente indicándoche por onde collelo, e, ó vernos, bloquearon o paso. Unha das marabillosas cousas de nixeria é que todo o mundo ten na cabeza a seguinte ecuación: branco = €. Tiraron pedras diante do coche para pedirnos cartos por deixarnos pasar. En fin, Mike baixou do coche e conformáronse con pouca cousa, uns céntimos, ó veren que o coche é diplomático (temos matrícula vermella) acojonáronse un chisco.

Velaí iamos todo contentos pola selva para adiante, detrás dun fermoso Hyundai, cando o seu intelixente condutor ten a idea de pasar moi amodo por unha ponte que facía un gran desnivel nun dos seus extremos. Claro, coche atrancado e a empurrar, non había outra.

Sen moito máis que contar chegamos a Osogbo e decidimos ver un pouco a cidade. Menos agobiante ca Lagos pero segue sendo unha cidade nixeriana. Vimos a Nike Gallery, unha galería de arte onde non lles parecía moi ben que regateases, a casa onde viviu Susanne Wenger, unha escultora austríaca que botou a vida en Osogbo, moi querida na cidade; e vimos o pazo do monarca de Osogbo.

Coa marabillosa calor que facía, e cáseque sen comer dende que arrincaramos ás 7 da mañá, tocou buscar desesperdamente un bar no que tomar unha birriña. Tras buscar un chisco, fomos quen de atopa-lo bar. Alí, Mike e Steve tiveron o pracer de mostrarnos outro típico prato nixeriano, a "amala".

Isto vén sendo o plato de amal que me zampei. A carne do fondo é de cabuxa e as outras dúas bolas son coma pasta feita de pataca. A carne era ben dura e a salsa ben picante (algún lagrimón escapou), pero o plato non me disgustou. Tamén era divertido ver ó Steve, que se fixo a súa hamburguesa pondo o cacho de carne entre as bolas de pasta.

Por último no sábado, volta ó hotel (Heritage, ben de prezo e bastante ben,tendo en conta que estamos en Nixeria). Máis cervexa, non me puxeron o partido do Madrid, algo máis de picante coa cea e a descansar.

Ó domingo visita á fraga sagrado de Osogbo, lugar sagrado para os yoruba. A verdade, é un lugar fermoso no que a xente vai rezar. Teñen unhas cantas estatuas cando menos curiosas. Deixo algunha mostra:

A ponte de Rande nixeriana, cruzando o río que baña a fraga sagrada.

Volta pola autoestrada cara Ibadan, onde decidimos parar a coñece-la cidade. Nova mostra de como se conduce en Nixeria:

E chegada a Ibadan, onde puidemos ir á casa dun dos primos de Mike para ter unha boa vista da cidade. A verdade é que áinda ten menos que Lagos. É unha cidade grande pero nótase vella e un pouco abandonada.

Fomos comer no centro (onde había edificios máis grandes de Ibadan) nun sitio agradable, cunha piscina e bastante variadade. Eu tiven antollo da miña primeira hamburguesa nixeriana (bastante boa, por certo).

O finde rematou con Mike levándonos de visita polo barrio de Lagos no que vive, Ikeja, que está en Burgos pouco máis menos con respecto á nosa casa. Levounos visita-la casa de Fela Kuti, para quen non o saiba, coma min ata hai pouco máis dun mes, un cantante nixeriano moi famoso e querido, posto que nunca quixo rodearse da clase política nixeriana senón vivir co povo. Visitámo-la súa casa, onde está enterrado, e coñecemos á súa viúva e filla.

Así rematou o noso primeiro fin de semana lonxe de Lagos. En breve virán máis.

Só me queda un mes para voltar pola Galiza e vervos á maioría, iso agardo. Mentres tanto seguirei contando cousiñas de por eikí. Ata a seguinte.

8

2009-11-19T13:53:00.000+01:00

XA SON TÍO!!!!!!!!!

2009-11-18T20:36:00.002+01:00

Ola a todos!!!

Teño que anunciar que tras 27 anos e unha operación XA SON TÍO!!!! Non era sen tempo.

O rapaz chámase Artur e naceu un mes antes do previsto. Non obstante, está ben. Só ten que engordar un pouquiño nos próximos días. Anque terá que agardar algo máis dun mes para coñecer ó seu tío favorito.

A nai tamén perfecta. Noraboa ós pais, Carlos e Marica!!!

Xa tocará volver paar ver ó pequeno e á pequena. Subirei fotos cando as teña.

Ata a seguinte.

Campionato do mundo sub-17

2009-11-13T19:21:00.003+01:00

Ola outra vez!

Como saberedes, e senón aproveito para contarvos, estase a desputar en Nixeria o Mundial de fútbol sub-17. Trala primeira fase, na que en Lagos xogaron Brasil, Suiza, México e Xapón, chegaron ás semifinais Colombia, Suiza, Nixeria e España.

O caso é que o pasado xoves xogábanse en Lagos as semifinais. Colombia-suiza ás 16:00 e Nixeria-España ás 19:00. E home, ver un patido de fútbol de Nixeria en Nixeria non está nada mal, sobre todo cando escoitabas a todo o mundo dende o comezo da competición dicir "se España chega ás semifinais imos velo fixo, menos se é contra Nixeria!"

Bueno, na Oficina empezaron a falar de ir case todo o mundo. Xefe, contable, técnico de mantemento e bolseiros. Ademais, o xefe púxose en contaco co agregado de interior e as entradas saían gratis e na mellor zona do estadio, co cal pois aínda nos xuntamos uns poucos a ir.

O agregado de interior pasou o mércores pola Oficina para reparti-las instrucións. Iamos ir nun convoi da policía, cos pais dos xogadores que están por aquí, e tentaríannos traer co convoi do equipo.

O mesmo xoves comezou a preparación pola Oficina. Mentres un traballaba duramente, a contable e o recepcionista (nixeriano) buscaron bandeiras para levar ó estadio. Ata montaron unha grande nun mástil. A coña veu cando quixeron darma a min para que a levase, xa que era o máis alto. Vai ser que non...

Volvendo ó tema do partido, antes de perderme máis noutros, arrincamos cara as 15:30 cara o Eko Hotel, o hotel pijil de Lagos onde estaban concentrados os xogadores de tódalas seleccións e onde estaban as 4 parellas de pais que vñeron connosco. Últimas instrucións do agregado de interior ("escondede as bandeiras"), reparto de entradas e arrincamos no convoi.

Unha hora despois de arrincar, chegamos ó estadio. Máxima expectación, nixerianos polas rúas, policía faceno sitio, e entrada triunfal.

O caso é que nos dixeron que o bus nos deixaría na porta do estadio...cando un policía abre a porta do autobús. "Vindes andando connosco". Vale, andamos como 300 metros ata o estadio rodeados de policias armados (que cariño lle teñen á arma, como a acariñaban), cruzámo-la porta que dá acceso á zona do estadio e a policía fíxonos o típico pasillo de cando se entra ó campo de fútbol. Vamos, ringleiras de 5 policías a cada lado dende a porta. Outros 300 metriños e xa estabamos na porta de acceso ás gradas.

Este é o momento de dicir que en ningún momento me sentín inseguro. A sensación de seguridade foi absoluta. Non obstante, en Lagos parece ser que o partido causou expectación. Se hai máis de 10 millóns de habitantes e no campo caben uns 25000...parece ser que houbo avalanchas e algún morto, nalgúns lados escoitei que 4, noutros 8, pero o dito, nós non nos enteramos de nada.

Chegamos no descanso do Colombia-Suiza. 0-2 ó descanso e Colombia con 10. 0-5 ó final e pouco máis que contar. Aí comezou a historia dos nixerianos. Compran trompetiñas e non paran, xa na segunda metade do Colombia-Suíza cantando,saltando bailando. Que conste que tamén se puxeron a animar a España, o ambiente moi bo e amigable. Logo parece ser, segundo nos contan, que a xente en Nixeria vai con quen gaña. Se gañase España, non terían problemas en animala. Pero o dito, moi ben, unha afección moi animosa e incansable e un ambiente de seguridade total.

Logo, equipos ó céspede a quentar e agada-lo comezo.

Aquí vemos a tres marikitas que estaban polo céspede (adicada a Manu, que ten cariño polos árbitros.)

Logo no partido, pouca historia. Nixeria moito mellor na primeira parte, España mal, e 1-0 ó descanso. Na segunda metade, España mellor, pero unha cagada atrás custa o 2-0 e unha boa xogada nixeriana o 3-0. Logo España conseguiu o 3-1. Marcouno Borja, que está empatado cun uruguaio a máximo goleador no partido e que tiña ós pais na grada. Resulta que o pai é de Marín e o pai deste de Rianxo, así que anque xogue no Atlético, con sangue rianxeiro o rapaz ten condicións.

Do partido só reseñar un detalle que non me gustou nada e que se son xogador sería para matar a alguén da FIFA por consentilo. Resulta que con 3-1 e todo vendido, dan 3 minutos de desconto. Antes de remata-lo primeiro, comezan a lanzar no estadio fogos de artificio. Cando aínda quedaba un minuto, apagaron as luces do campo. O árbitro, con lóxica, decidiu que non se xogaba máis, non obstante, que che tiren os fogos de artificio e apaguen as luces antes de rematar non me gustou un carallo.

Por último, pór unha foto cun dos rapaces ue debutou en primeira, Muniaín. O rapaz xa xogou co Athletic, ten 16 anos e os pais son bastante majos (tamén estaban na grada). Ocorre que tivo mala sorte, tivo que marchar do campo lesionado ó pouco de comezar. Ánimo, rapaz! Moita sorte e a ver se algún día podo presumir de ter un foto cun balón de ouro (mentres non o sexas no Barça...)

Ata a seguinte!

Máis recordos do San Teleko

2009-11-10T23:17:00.004+01:00

Ola a todos!

Tras comentario dun gran home no post anterior facéndome ver que esquecera pór uns cantos momentos desta inolvidábel festa, non me queda máis remedio que pór unhas poucas fotos máis. Agardo non ter esquecido a ninguén desta...

Saúdos, que mañá tocará traballar!

Xa sabía eu que me trabucara facendo teleco...

2009-11-09T19:14:00.002+01:00

Ola a todos outra vez!

Por Lagos todo normal. Salvo porque fai bastante calor, parece que siga por Galiza, porque nun mes vin máis choiva ca sol. A verdade é que de momento agardaba isto un pouco máis soleado. Non obstante, os expertos din que anque é raro, que por estas datas xa nos estariamos todos cagando de calor, que un ano da tempo para moito. Vamos, que xa teremos tempo a derreternos na piscina.

O caso é que o sábado pasado, 31 de Outubro, tivemos un día deses con algo de sol e unha calor bonitiña. Uns amigos chilenos, que acaban de abrir un complexo de ocio que conta con circuito de karts, restaurante (onde cociña o gran chef Duhalde), salón de xogos e un espazo para a celebración de aniversarios, organizaron unha tarde de competición de karts.

Debido á gran puntualidade dos meus mestres de francés (por se non o dixera, os sábados á mañá, Conchi e mais eu imos a clases de francés entre as 10:00 e as 14:30. Este día foron entre as 11:30 e as 15:00) e ó marabilloso tráfico de Lagos, que pode converter unha viaxe de 15 minutos nunha de media hora, rematei de comer ás 16:30, hora ás que comezaban as carreiras. Como cheguie alí ás 17:30, perdín a sesión de prácticas, así que estaba en desvantaxe clara cos meus rivais.

Así fixen as dúas primeiras carreiras que fixen. En cinco tandas, corriamos primeiro para clasificar e logo carreira. O gracioso é que na calificación xa me freou un nixeriano. Saín mal na carreira, conseguín pasar ó nixeriano de marras, e unha carreira que era a 5 voltas parárona en 2, confundíndonos a todos. Gracioso foi tamén que volvemos correr a carreira enteira sen conserva-los postos, co cal outra vez detrás do famoso nixeriano, o que, da segunda vez, digamos que non me deixou pasar. Ademais, resulta que o que contaba para pasar era o tempo, non a posición, pero ninguén nos avisou. Máis ben ó contrario, dixéronnos os axudantes da pista que só contaría a posición. Así fixen unha primeira carreira que deu pena.

Das cinco tandas pasaron os mellores a pelexar polo campionato, os peores pola honra, e os do medio pasamos a pelexar no que chamaron a carreira de prata. Aí volvín saír atrás na calificación, pero pensando en facer boa volta, regalei a primeira para te-la pista para min. Problema, os nixerianos conducen coma se fosen mulle...estee, moi mal, e na miña volta boa xa me frearon dous, así só fun segundo na calificación.

Logo tocou a carreira de verdade. Saín segundo, pasei ó que ía primeiro na primeira curav, e, non é por presumir, fixen o mellor tempo de toda a tarde, 26,315, por 26371 que foi a mellor volta do tío que ó final gañou. En fin, se un inútil coma Button é campión do mundo de Fórmula 1, que non podería ser eu con ese tempazo...

Deixovos unhas cantas fotos da tarde. Na primeira, dous rapaces libaneses á esquerda e dous barbanzanos á dereita. O da dereita é For, o meu compañeiro de escritorio, que é de Ribeira e leva 8 anos por estas terras. En fin, tócame xogar agora con el o partido de fútbol dos luns, así que ata a seguinte.

Lembranzas do San Teleko

2009-11-04T21:55:00.002+01:00

Ola a todos,

Como hoxe, día 4 de novembro, foi San Teleko (http://www.lavozdegalicia.es/vigo/2009/11/04/00031257358056739123916.htm?idioma=galego), deume en subir algúns recordos de festas pasadas. Aquí, en Lagos, dá gusto recordar tempos de festa agora que as UPSs da Oficina me están tocando os coll...perdón, dando máis traballo do debido.

En fin, a lástima é que non podo subir máis fotos para lembra-los bos tempos pasados.

En breve máis contos sobre Lagos.

Coidádevos!!!

Contos abraiantes

2009-11-01T19:02:00.002+01:00

Ola a todos outra vez!

De vez en cando ocorren cousas que acaban por sorprender a un. Resulta que o venres pasado convidáronnos a unha festa uns amigos brasileiros, dos cales a maioría traballan para Petrobras. A compañía, a verdade, é que non os trata mal. Viven nun compound de luxo, con piscinas (en plural), pista de tenis e todo moi ben coidado.

O caso é que a festa estivo ben, deron uns chupitos de xelatina (feitos con vodka) que subían que daba gusto (sintoo Iago, non sobraron). Estabamos os de sempre, as miñas compañeiras, Marcos (galego e xerente de Iberia en Lagos), a maoiría dos colegas expatriados franceses. Ata aquí todo normal, bebendo (con calma, claro), cando coñecemos a un estadounidense, de Wiconsin concretamente, QUE FALABA GALEGO! O rapaz en cuestión chámas Brian e sae na foto de abaixo. De esquerda a dereita: Conchi (a miña compi), eu, Brian, Duhalde (chef (moi bo) chileno)), Marcos e unha das compañeiras francesas.

O caso é que o rapaz, Brian, marchou de intercambio con 16 anos para A Guarda e alí aprendeu a falar galego. E xa ves, vou a coñecer en Lagos (Nixeria) a un estadounidense de Wiscosin co que falaba en galego. Dá gusto de vez en cando ver situacións así, tendo que no país contamos con grandes elementos (señora Lago e secuaces, aprendede que significa a segunda palabra do voso nome). En fin, botando de menos ó país, a todos vós, á familia e á pequeniña, dá gusto poder falar galego na xungla que é Lagos.

Nótase que antes ou despois me tiña que saír a vea galeguista. Unha aperta a todos.

+ inundacións en Lagos

2009-10-28T20:41:00.003+01:00

Pois vai resultar que aquí todo se inunda...e tampouco é preciso que chova.

Xoves pasado (22 de Outubro, vamos), tentando bota-la sesta (o duro traballo cansa), cando atopamos isto na casa. Resulta que os veciños de arriba (Roberto e Sole, chilenos) están de lúa de mel por terras gregas (a desfrutalo, rapaces!) e o cano foi a tomar polo cu nese momento, enchendo todo o salón de auga e merda.

Vén o encargado do mantemento, e bota como 20 minutos en pecha-la auga (que quede claro, para como son as cousas en Nixeria foi rápido). O gracioso é que comezaron a ameazar con partir outros cachiños do noso marabilloso teito. Menos mal que hai un macho celta na casa que se atreve os retira delicadamente, enchéndose de merda e inundando todo un pouco máis.

Tralos 20 minutos de rigor, suben tentar tapa-la fuga no cano. Non se lles ocorre nada mellor que pegar un cacho de cemento por fóra para que non perda. O bo, que nos deixan sen auga ata as 21 da noite para que seque ben (un cheo de merda e sen ducharse, en fin, Nixeria). O mellor que o luns volveuse abri-la fuga mentres estabamos traballando. Hai que dá-las grazas a deus que a nosa señora caseira (land lady) estaba reunida coa contable da Oficina e o cociñeiro (Luke) avisounas e a tipa por fin mandou a un fontaneiro para que reparase iso ben. A día de hoxe aguanta.

Porque outra cousa graciosa foi cando quixemos ir falar coa land lady (que semella un gorila). Resulta que non nos abriu a porta cando sabiamos que estaba na casa. Mándanos á criada que non lle protestemos. Chamámola por teléfono, mandounos á merda e logo chamou ó noso condutor (Steve), nin sequera a nós, para informar que cando teñamos problemas que avisemos ós tipiños de mantemento. En fin, casa de un ano que cae a cachos, caseira encantadora e tómanse as cousas con moita, moita, moita calma. Benvidos a Nixeria!

Total, trala desfeita, tocou limpar. Na foto vedes á miña compi Conchi e ó meu condutor Steve, que vive no mesmo compound e tampouco atura á land lady de marras, tralo complexo labor de limpeza.

Para rematar, foto do pobre home de mantemento mentres estaba arrombando o desaguisado. A rapaza é a "compañeira" de Steve, con quen vive. Aínda así, Steve ten muller e fillo na súa terra Ghana. Ademais, el ten sobre 45 anos e ela uns 20. Welcome to Nigeria!!!!!!!!!!!

Bueno, por Lagos seguiremos rezando para que as inundacións remitan. Máis historietas en breve, agora que parece que por fin conseguín internet. A ver se funciona o Skype, pequena, que che boto moito de menos. Un bicazo.

Ata a seguinte.

Problemiñas: sigo montándoa nos primeiros partidos.

2009-10-23T14:14:00.002+01:00

Ola a todos outra vez!

Que recordos me trouxo o sábado pasado do meu debut co Estoupapozas! Resulta que o meu compañeiro de escritorio é de Ribeira e ten a ben invitarme a un partido de fútbol no colexio italiano (foi tamén quen me meteu nas pachangas do luns ás 20h.). Alí chego, un campo majete, de céspede, moito expatriado por aló, franceses, libaneses, algún italiano, chilenos,...,e entre eles dous porteiros (peores ca min, por suposto). Así que non quedou máis remedio que pórse a correr e dar pena polo campo adiante.

O caso é que tras fallar cinco ou seis goles cantados, roubo un balón no medio do campo a un italiano con pintas de McManaman, que comeza a coserme a patadas por detrás ata que me tira, momento no que se me ocorre gritar "Joder!". O gracioso foi que cando me levanto teño ó puto tío italiano encarado que a ver quen son eu para gritar así. Vamos recoñecendo que me zurrara pero que non me podía queixar. O maior problema é que isto ocorreu case ó final do partido, non tiven tempo nin a zurrarlle nin a deixalo sentado coa miña calidade.

Máis gracioso resultou despois cando me comentaron que o imbécil ese resulta se-lo director do colexio, que ten "suspendido" a xente por gritarlle no seu campo, etcétera. Vamos, que se xoga coas súas reglas, co que non me vexo xogando mañá...

En fin, máis grave é que onte partíusenos unha tubería na casa, no noso falso teito. Tras ter unha catarata caendo no salón durante uns 20 minutos, parece que quedou medio arrombado. En canto poida, a historia completa con fotos. Prometido.

Como non teño moita máis foto por aquí, subo o seguinte:

Suya, plato típico de aquí. Pica un pouco e está boa. O problema é que non se sabe de que é a carne...

O ximnasio da casa, onde me manteño a miña perfecta forma física.

Uns cantos expatriados de Lagos. Por detrás, Duhalde, chileno, Sara, comppañeira bolseira, Marcos, xefe de Iberia en Lagos e vigués, Conchi, a outra compañeira bolseira, e diante, Jose, un vasco de puta madre, e Roberto, o noso veciño de arriba, chileno tamén.

Próximamente máis.

7!!!!!

2009-10-19T12:23:00.000+01:00

Pois iso, 7.

Isto é o que pasa cando chove

2009-10-15T14:11:00.000+01:00

Pois iso, cando chove faino en serio. A consecuencia é que Lagos pasa a converterse nunha especie de Venecia, só que con coches en vez de góndolas e os sumidoiros a ceo aberto tamén desbordados. Cada cidade co seu estilo.
A gracia é que tamén se nos inundou parte da casa, o que permitía ir nadando dende a porta da casa á piscina.

En fin, seguirei informando cando as condicións o permitan. Saúdos a todos e bicos á pequena.

Primeiras impresións

2009-10-11T18:55:00.001+01:00

Pois tras chega-lo día 2 a Lagos e de estar currando moitísimo toda a semana, tocará tentar actualizar isto un chisco.

O caso é que o informático, ou sexa eu, son o único da casa sen internet, o sinal é feble e a tarxeta de rede non mo colle ben. A iso súmase que a conexión sen fíos tampouco é unha marabilla, co cal cáseque se pode asegurar que é a miña primeira oportunidade de escribir algo.

Lagos é un caos. Rúas asfaltadas, a maioría delas adoquinadas, rúas sen asfaltar, coches e motos (chamadas okadas) por tódos lados. Polo menos, polo momento, nin moita calor nin moitos mosquitos que aturar, o cal vai safando.

De chollo, polo momento tranquiliño, sufrindo xa cortes de luz e de internet pero sen un grande agobio polo momento. Na Oficina hai bo ambiente, o que tamén axuda a currar en boas condicións.

A casa, moi ben. Como mola levantarse pola mañá e te-lo almorzo listo.E chegar á casa ás 15 de chollar e te-lo almorzo non che conto. Todo obra de Luke, o noso cociñeiro. Steve é quen se encarga de conducir e realizar algúns recados. Problema, tamos sen lus ata ás 18:30 dende que chegamos, e o finde dende 15:30 a 18:30. Tempo que se perde no ximansio ou na piscina.

Sí que hai semáforos en Lagos!

Polo resto, xa estivemos de festa. Xa temos compañeiros franceses e sudamericanos, principalmente chilenos, que xa nos levaron coñecer algúns dos locais de marcha da cidade. O peculiar é que non hai quen os distinga dunha casa, non teñen cartel nin nada. Ou che din iso é un local de copas ou a ver como o adiviñas.

Semáforo, okada con pai e nenos (os outros dous ían diante), e vese, como en vez de beirarrúa, os sumidoiros van a ceo descuberto.

En fin Lagos is different. En canto internet mo permita, máis.